சோரத் தாரா வஹேதா பாணி

கல்யாண்பூர் கிராமத்தின் வெயிலில் காய்ந்த பூமியில், வறட்சியின் பிடியில் சிக்கிய ஒரு விவசாயி வாலோ. அவனது கைகள் மண் வாசனை கொண்டவை, ஆனால் அவனது கண்கள் அந்த வறண்ட நிலத்திலும் பசுமையை கனவு காண்கின்றன. நகரத்தின் ஆடம்பரத்திலிருந்து வரும் ராஜு, அந்த கிராமத்தின் எளிமையையும், வாலோவின் உறுதியான உள்ளத்தையும் கண்டு வியக்கிறாள். இவர்களின் சந்திப்பு வெறும் காதல் மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஊரின் வாழ்வாதாரத்திற்கான போராட்டம்.

ஸாவேர்சந்த் மேகானி எழுதிய “Sorath Tara Vaheta Pani” நாவலில் வரும் அந்த ஒரு காட்சியை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. வறண்ட ஆற்றுப்படுகையில், வாலோவும் ராஜுவும் நின்று பேசுகிறார்கள். காற்றில் புழுதி பறக்கிறது, சூரியன் சுட்டெரிக்கிறது. வாலோ சொல்கிறான்: “இந்த நிலம் நம்மை நம்பியிருக்கிறது ராஜு. மழை பெய்யாவிட்டாலும், நம் உழைப்பு பெய்யும்.” ராஜுவின் கண்களில் நீர் திரள்கிறது; அவள் நகரத்தின் இயந்திர வாழ்க்கையை விட்டுவிட்டு, இந்த மண் வாசனையைத் தேடி வந்திருப்பதை உணர்கிறாள்.

மேகானியின் எழுத்து நடை அற்புதம். அவர் சொற்களைக் கொண்டு அந்த கிராமத்தின் நதியையும், மக்களின் தாகத்தையும் கண்முன்னே நிறுத்துகிறார். “மண்ணின் மடியில் பிறந்தவன், மண்ணின் கண்ணீரைத் துடைக்கப் பிறந்தவன்” என்று வாலோவை அவர் வர்ணிக்கும் விதம், ஒரு காவியத்தின் ஆழத்தை உணர வைக்கிறது. [sigh] வாலோவின் மனதில் எப்போதும் ஒரு அச்சம் இருக்கிறது: இந்த நிலம் கைகூடாமல் போய்விடுமோ என்று. ஆனால், அந்த அச்சமே அவனை ஒரு தலைவனாக மாற்றுகிறது.

இந்த நூல் வெறும் கதை மட்டுமல்ல, சமூகத்தின் பழைய மரபுகளுக்கும், நவீன கால மாற்றங்களுக்குமான ஒரு பாலம். அதிகாரத்தின் ஆட்டத்தை விட, அன்பின் வலிமைதான் ஒரு சமூகத்தை மீட்டெடுக்கும் என்பதை மேகானி அழுத்தமாகச் சொல்கிறார்.

ராஜு தன் தந்தையின் விருப்பத்தை மீறி, அந்த கிராமத்திற்கு மீண்டும் வரும்போது, வாசகன் உணரும் அந்த வெற்றி, ஒரு பேரமைதியைத் தருகிறது. நிலம் மீட்கப்பட்டது, காதல் கனிந்தது. ஆனால், அந்தப் பயணம் இன்னும் எதைக் கற்றுத் தரும்? வாலோவும் ராஜுவும் இணைந்து அந்த கிராமத்தை எப்படி மாற்றுகிறார்கள்? இதோ, நீங்கள் வாசிக்க வேண்டிய ஒரு காவியம் “Sorath Tara Vaheta Pani”. இதைப் படித்து முடிக்கும்போது, உங்கள் இதயத்திலும் ஒரு நதி ஓடும். [uhm] அந்த நதி உங்கள் வாழ்வின் வறட்சியை நிச்சயம் மாற்றும்.