സോരത്ത് താരാ വഹേതാ പാനി

സൗരാഷ്ട്രയിലെ വരണ്ട മണ്ണിൽ, വെള്ളമില്ലാതെ പിടയുന്ന ഒരു ഗ്രാമം; എന്നിട്ടും അവിടെയാണ് ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ നീരുറവകൾ ഒഴുകുന്നത്. പുറമെ പരുക്കനെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ കരുണയുടെ പെരുമഴ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യർക്കിടയിലാണ് “Sorath Tara Vaheta Pani” എന്ന നോവൽ വിരിയുന്നത്. ജാവേർചന്ദ് മേഘാനിയുടെ ഈ കൃതി, ആധുനികതയുടെ മിന്നലാട്ടങ്ങൾക്കും ഗ്രാമീണതയുടെ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള വിടവ് തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

അവിടെ ഒരു രംഗമുണ്ട്, മനസ്സിൽ നിന്ന് മായാത്തത്. കഠിനമായ വരൾച്ചയുടെ നടുവിൽ, ഗ്രാമത്തിലെ പൊടിപടലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മണ്ണിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഉഷ്ണക്കാറ്റ് അനുഭവപ്പെടാം. വാലോയുടെ തോളിൽ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ഭാരമുണ്ട്, എന്നാൽ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു നനവുണ്ട്. നഗരത്തിൽ നിന്ന് വന്ന രാജുവിനോട് വാലോ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്: “ഈ വരണ്ട മണ്ണിൽ എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ ഇത്രയധികം പ്രതീക്ഷ വയ്ക്കുന്നത്?” അതിന് രാജു നൽകുന്ന മറുപടി കേവലം വാക്കുകളല്ല, ആത്മസമർപ്പണമാണ്. “ഈ മണ്ണിലെ വിയർപ്പിന് നഗരത്തിലെ സിമന്റ് കെട്ടിടങ്ങളെക്കാൾ ജീവനുണ്ട്” എന്ന് അവർ പറയുമ്പോൾ, കാലങ്ങളായി പിന്തുടരുന്ന പാരമ്പര്യവും വരാനിരിക്കുന്ന മാറ്റവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം അവിടെ അലിഞ്ഞു ചേരുന്നു. [short pause]

ജാവേർചന്ദ് മേഘാനിയുടെ എഴുത്തിന്റെ മാന്ത്രികത അതീവമാണ്. പ്രകൃതിയെ ഒരു കഥാപാത്രമായി അദ്ദേഹം മാറ്റുന്നു. “നദി വറ്റിയാലും മനുഷ്യന്റെ ആത്മവിശ്വാസം വറ്റാത്തടത്തോളം കാലം മണ്ണിൽ വീണ്ടും പച്ചപ്പ് തളിർക്കും” എന്ന വരിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നുണ്ട് ഈ നോവലിന്റെ സത്ത. അധികാരത്തേക്കാൾ വലുത് പങ്കുവെക്കലാണെന്നും, സ്നേഹം കൊണ്ട് തകർക്കാൻ കഴിയാത്ത മതിൽക്കെട്ടുകളില്ലെന്നും അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അവരുടെ പ്രണയം കേവലം ഒരു ബന്ധമല്ല; അതൊരു നാടിന്റെ അതിജീവനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. രാജുവിന്റെ ഉള്ളിൽ അലയടിക്കുന്ന ഭയവും, വാലോയുടെ ഉള്ളിൽ കത്തുന്ന ഉത്തരവാദിത്തബോധവും ഒടുവിൽ എങ്ങനെയാണ് ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത്? വരളുന്ന ഗ്രാമത്തിൽ വീണ്ടും മഴ പെയ്യുമോ? അതോ തകരുന്ന ബന്ധങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ ആ ഗ്രാമം സ്വപ്നങ്ങളോടൊപ്പം ഉണങ്ങിപ്പോകുമോ? [sigh] ഈ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം തേടി നിങ്ങൾ ഈ പുസ്തകത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലണം. മരുഭൂമിയിലെ മരീചികയല്ല, മറിച്ച് യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിന്റെ നീരുറവകൾ തേടിയുള്ള യാത്രയാണ് “Sorath Tara Vaheta Pani”.