Titash Ekti Nadir Naam (A River Called Titas)

பிரிவின் வலியை விடவும், ஒரு நதியின் மரணத்தை ஒரு சமூகத்தின் ஆன்மா எப்படி உள்வாங்குகிறது என்பதுதான் ‘Titash Ekti Nadir Naam’ நாவலின் மைய உணர்வு. நதி வற்றத் தொடங்கும்போது, அந்த மீனவ மக்களின் வாழ்வாதாரமும், நம்பிக்கைகளும், அடையாளங்களும் மெல்ல மெல்ல மணலில் புதையுண்டு போவதை அத்வைதா மல்ல பர்மன் ஒரு கவிஞனின் துல்லியத்தோடு காட்சிப்படுத்தியுள்ளார்.

கதையின் ஒரு காட்சியை நினைவுகூர்வோம். திதாஸ் நதிக்கரையில் அந்த மாலை நேரம். காற்றில் ஈரமான மீன்களின் வாசனையும், உலர்ந்த நாணல்களின் வாசனையும் கலந்து வீசுகிறது. மங்கலான சூரிய ஒளி நதியின் மணல் பரப்பில் பட்டுத் தெறிக்கிறது. ஒரு படகு, மெதுவாக கரை ஒதுங்குகிறது. [short pause] அந்தப் படகில் கிஷோர் உட்கார்ந்திருக்கிறான். அவனது கண்கள் நதியின் ஆழத்தைத் தேடுகின்றன; ஆனால், நதியோ தன் ஆழத்தை இழந்துகொண்டிருக்கிறது.

ஒரு முக்கியமான உரையாடல் என் நினைவில் இன்னும் பசுமையாக உள்ளது. கிஷோரின் மனைவி சுபாலா, பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் தன் மகனைக் கண்டு, தன் அடையாளத்தை மறைத்தபடி பேசும் அந்த நொடி, இதயத்தை உலுக்குவது. சுபாலா மெல்லிய குரலில் கேட்கிறாள், “இந்த நதி இன்று ஏன் இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறது?” அதற்கு ஒரு மீனவன் பதிலளிக்கிறான், “நதி அமைதியாக இல்லை, அது தாகத்தில் தவிக்கிறது.” [medium pause]

அத்வைதா மல்ல பர்மனின் எழுத்துக்களில் ஒரு விசித்திரமான வலி இருக்கிறது. அவர் மனித உணர்வுகளை நதியின் சுழல்களோடு ஒப்பிடுகிறார். “காலத்தின் வேகத்தில் நதிகளும் மனிதர்களும் தடம் தெரியாமல் கரைந்து போகிறார்கள்” என்று அவர் எழுதுவது, இந்த நாவலின் ஒட்டுமொத்த சாராம்சம். சமூக மாற்றங்களால் நசுக்கப்படும் மக்களின் வாழ்வு, இயற்கையின் சீற்றத்திற்கு முன்னால் எப்படி கையறு நிலையில் நிற்கிறது என்பதை இந்தப் புத்தகம் சொல்லாமல் சொல்கிறது.

[sigh] சுபாலானின் அந்தத் தனிமை, கிஷோரின் ஏக்கம், மற்றும் நதி வற்றிய பிறகு சிதறிப்போகும் அந்த மீனவக் குடும்பங்களின் அவலம் — இவை வெறும் கதையல்ல; ஒரு காலத்தின் சாட்சியம். இந்தப் புத்தகத்தை முடிக்கும்போது, வற்றிப்போன நதி எஞ்சியிருக்கும் மணல் பரப்பில் எதையோ தேடும் உணர்வு உங்களுக்குள் மிஞ்சும். அந்தத் தேடலின் முடிவை நீங்களே வாசித்துப் பாருங்கள்.