சூரியன் தேன்களில்

“Sooryan Theyngalil” என்பது வெறும் சிறுகதைத் தொகுப்பல்ல; அது மனித ஆன்மாவின் ஆழத்தில் உறைந்திருக்கும் மௌனங்களைப் பேசும் ஒரு மகா கவிதை. டி. பத்மநாபன் என்ற மாயாவி, சொற்களைக் கொண்டு நம்முடைய நினைவுகளின் மீது மெல்லிய ஈரமான துணியைப் போர்த்தி, நாம் தொலைத்துவிட்ட உணர்வுகளை மீண்டும் துளிர்விடச் செய்கிறார்.

இந்த நூலில் ஒரு காட்சி இன்னும் என் நினைவில் பசுமையாக இருக்கிறது. மாலை நேரம். அறையில் மங்கலான வெளிச்சம் பரவியிருக்க, பழைய கடிதங்களின் வாசம் காற்றோடு கலந்து வீசுகிறது. [short pause] சுமா என்ற சிறுமியின் கண்களில் தெரியும் அந்த அப்பாவித்தனமான வியப்பு, வாழ்க்கை எவ்வளவு பெரியது என்பதைக் காட்டுகிறது. அங்குள்ள ஒரு காட்சியில், கதாபாத்திரம் தன்னுள் இப்படி எண்ணுகிறது: “இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினால், நான் என்பதும் சிதறிவிடுமா? அல்லது இந்த நினைவுகள் தான் என்னை அடுத்த கரத்திற்குக் கொண்டு சேர்க்குமா?”

பத்மநாபனின் எழுத்துக்களில் ஒரு விசித்திரமான வலி உண்டு. “சூரியன் மேற்கில் மறையும்போது, அது ஏதோ ஒன்றை மறைத்துவிட்டுத்தான் செல்கிறது,” என்று அவர் எழுதும் வரிகள், காலத்தின் போக்கையும் மனித வாழ்வின் கணத்தையும் மிகத் துல்லியமாக உணர்த்துகின்றன. சமூகத்தின் மாற்றங்கள் மனித உறவுகளை எவ்வாறு உலுக்கிப் போடுகின்றன என்பதையும், இடப்பெயர்ச்சியால் ஏற்படும் அந்த ஆழமான வலியை எவ்வளவு மென்மையாக அவர் கையாண்டுள்ளார் என்பதுதான் இவரது எழுத்துக்களின் உச்சம்.

அவருடைய உரைநடை, ஒரு அமைதியான நதியைப் போன்றது. [medium pause] அதில் ஆழம் இருக்கும், ஆனால் சத்தம் இருக்காது. மனிதர்கள் ஏன் இவ்வளவு தனிமையையும், அதே சமயம் இவ்வளவு பிணைப்பையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்கிறார்கள் என்ற கேள்விக்கு, பத்மநாபன் விடை தேடுவதில்லை; மாறாக, அந்தத் தேடலிலேயே வாழ்வின் அர்த்தம் இருக்கிறது என்பதை மிக அழகாகப் பதிவு செய்கிறார். [sigh]

நாம் யார்? நாம் எங்கு செல்கிறோம்? இந்தத் துண்டுத் துண்டான நினைவுகளின் தொகுப்பு, உங்கள் அகத்தின் கதவுகளைத் திறக்கக் காத்திருக்கிறது. “Sooryan Theyngalil” புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது, ஒரு புதிய உலகம் உங்களை நோக்கித் திரும்பும். அந்த உலகின் மௌனங்களை நீங்கள் ரசிக்கத் தொடங்கினால், அதுவே உங்கள் வாழ்க்கையின் மிக அழகான தருணமாக இருக்கும். வாசிப்பைத் தொடங்குங்கள், இந்தத் தேடல் உங்களை எங்கே கொண்டு சேர்க்கும் என்று பாருங்கள். [long pause]