सूर्यन थेंगलिल

‘Sooryan Theyngalil’ हे पुस्तक केवळ कथांचा संग्रह नसून, मानवी मनाच्या कोपऱ्यात साचलेल्या आठवणींचा आणि विरहाचा एक जिवंत दस्तऐवज आहे; या पुस्तकाने आधुनिक साहित्याला हे शिकवले की, शब्दांच्या पलीकडे एक शांतता असते, जी माणसाच्या अस्तित्वाचे सर्वात मोठे सत्य सांगते. टी. पद्मनाभन यांनी यात मानवी वेदनांना जी धार दिली आहे, ती वाचताना काळाचे भान हरपते.

[short pause]

यातील प्रसंगांचे वर्णन करताना पद्मनाभन यांचे शब्द अक्षरशः डोळ्यांसमोर चित्र उभे करतात. कल्पना करा, एक जुनी खोली, जिथे खिडकीतून येणारा दुपारचा पिवळसर प्रकाश जमिनीवर पसरला आहे. हवेत जुन्या कागदांचा आणि समुद्राच्या खऱ्या वासाचा एक अनामिक मिलाफ आहे. सुमा नावाच्या लहान मुलीच्या निरागस डोळ्यांतून जेव्हा ती जगाकडे बघते, तेव्हा तिला जाणवणारे वास्तव किती मोठे आणि अनाकलनीय असते! ती एका जुन्या अल्बममधील पत्रांना स्पर्श करते, तेव्हा कागदांचा तो मऊ स्पर्श आणि त्यातील अक्षरांची थरथर, जणू काही काळाला थांबवण्याचा प्रयत्न करत आहे.

टी. पद्मनाभन यांची लेखणी इतकी प्रभावी आहे की ते लिहितात, “सूर्य पश्चिमेला मावळताना जणू काही आपल्यासोबत आपल्या आयुष्यातील उरल्यासुरल्या स्वप्नांनाही सोबत घेऊन जातो.”

[medium pause]

या पुस्तकात एक संवाद असा आहे जो काळजाला भिडतो. गौरी जेव्हा एका दूरध्वनीवर बोलत असते, तेव्हा तिचा आवाज कापतो. ती विचारते, “आपण मागे सोडलेल्या घराची आठवण म्हणजे केवळ भिंती आहेत की ती एक ओळखीची उबदार जाणीव?” समोरून उत्तर मिळत नाही, फक्त समुद्राचा लाटांचा आवाज ऐकू येतो. [sigh] हा प्रश्न केवळ तिचा नाही, तर तो आपल्या प्रत्येकाचा आहे, जो स्थलांतर आणि विरहाच्या वेदनेत अडकला आहे.