சின்னாமாஸ்தா

சுரேஷ் ஜோஷி, குஜராத்தி இலக்கியத்தின் நவீனத்துவத்தின் முகமாகத் திகழ்ந்தவர். மொழியின் கட்டமைப்பை உடைப்பதில் அவருக்கு இருந்த தீராத தாகமும், மனிதனின் அகப் போராட்டங்களை வார்த்தைகளுக்குள் சிறைபிடிக்க அவர் கொண்ட முனைப்பும் தான் ‘Chhinnamasta’ என்ற நாவலைப் படைக்க வைத்தது. வழக்கமான கதையோட்டத்தை நிராகரித்து, பிரக்ஞையின் ஓடையாய் ஒரு படைப்பை உருவாக்க வேண்டும் என்ற அவரது தத்துவத் தேடலே இதன் உயிர்நாடி.

ஒரு கண்ணாடி முன்னால் நின்றுகொண்டு, சிதைந்த தன் பிம்பத்தைப் பார்க்கிறான் கதாநாயகன். அந்த அறை மங்கலான சாம்பல் நிறத்தில் இருக்கிறது; காற்றில் ஏதோ ஒரு பழைய காகிதத்தின் வாசனையும், ஈரம் காய்ந்த சுவர்களின் மணமும் கலந்திருக்கிறது. கண்ணாடி பிம்பத்தில் தெரியும் முகம் அவனுடையதுதானா அல்லது அவன் தொலைத்துவிட்ட வேறொரு அடையாளமா? [short pause] இந்த இடத்தில் சுரேஷ் ஜோஷியின் மொழி ஒரு கத்தி போல வேலை செய்கிறது.

அவன் தன் ஆழ்மனதின் இருண்ட பகுதிக்குள் நுழைகிறான். அங்கு ஒரு உரையாடல் நடக்கிறது. நிழல் உருவம் ஒன்று கேட்கிறது, “உன்னை நீயே பலி கொடுத்துவிட்டு, எதைத் தேடுகிறாய்?” அதற்கு அவன், “என்னில் மீதமிருக்கும் அந்தச் சிதைந்த உண்மையை,” என்று பதிலளிக்கிறான். அந்த உரையாடலில் ஒரு தனித்துவமான வலி வெளிப்படுகிறது. அவன் தனக்குள் தேடும் விடை, இருத்தலின் பொருளின்மையையும், அதையும் மீறி மனிதன் தனக்கென ஒரு அர்த்தத்தை உருவாக்க வேண்டிய அவசியத்தையும் உரக்கச் சொல்கிறது.

இந்த நாவல் சொல்லும் ஆழமான உண்மை இதுதான்: பிரபஞ்சத்தின் அர்த்தங்கள் வெளியில் இல்லை; நம்முடைய அகக் குழப்பங்களைச் சரிசெய்யும்போதே வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ளதாகிறது. சுரேஷ் ஜோஷியின் நடை ஒரு கவிதை போல நீண்டு, திடீரென ஒரு பாறை போல மோதி நிற்கிறது. அவர் எழுதுகிறார்: “இருள் என்பது வெளிச்சமின்மை அல்ல, அது நம்மை நாமே பார்க்கத் துணியாத ஒரு கணம்.”

வாழ்க்கை என்பது அபத்தமானது என்று உணரும் ஒருவன், அந்த அபத்தத்தையே ஒரு கலையாக மாற்றுவது எப்படி? ‘Chhinnamasta’ வாசிப்பவரை ஒரு தத்துவப் பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. அந்தப் பயணத்தின் இறுதியில் நீங்களும் உங்களை மீண்டும் புதிதாகக் கண்டடையக்கூடும். அந்தப் பயணம் எங்கே முடிகிறது, அல்லது அதுதான் புதிய தொடக்கமா? அந்த விடை உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறது. [sigh]