ಛಿನ್ನಮಸ್ತಾ

ನಿಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ತುಣುಕುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಚದುರಿ ಹೋದರೆ, ನೀವು ಯಾರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೀರಿ? ಸುರೇಶ ಜೋಶಿಯವರ ‘Chhinnamasta’ ಕಾದಂಬರಿಯು ಇದೇ ಅತಾರ್ಕಿಕ ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಹಳೆಯ ಮರದ ವಾಸನೆ, ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಮಸುಕಾದ ಬೆಳಕು ಬಿದ್ದಿದೆ. ನಾಯಕ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಕನ್ನಡಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಅದು ಅವನ ಮುಖವಲ್ಲ. ಅದು ಅವನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ವಿಘಟನೆ. [short pause] ಅಲ್ಲಿ ನಾಯಕನ ಆಂತರಿಕ ಧ್ವನಿ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ: “ನಾನು ಯಾರು? ಈ ಚೂರುಚೂರಾದ ನೆನಪುಗಳ ಒಟ್ಟು ಮೊತ್ತವೇ ನಾನೇ?”

ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ, ಕಾದಂಬರಿಯ ಈ ಸಂಭಾಷಣೆಯು ಅತೀವ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ನಾಯಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಂತರಾಳದ ನಡುವಿನ ಒಂದು ತುಣುಕು ಹೀಗಿದೆ:
“ನೀನು ಏನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೀಯ?”
“ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನಲ್ಲ, ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಪಡೆಯದಿದ್ದನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”
ಅವನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನಿರಾಶೆ, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಅನ್ವೇಷಣೆಯ ಹಂಬಲವಿದೆ.

ಸುರೇಶ ಜೋಶಿಯವರು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಒಂದು ಬಣ್ಣದ ಕುಂಚದಂತೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಒಂದು ನಿರಂತರವಾದ ತ್ಯಾಗ; ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಹೂವು.” ಇದು ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಸೊಬಗು. ‘Chhinnamasta’ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಕಳಚುವ ಒಂದು ದಾರ್ಶನಿಕ ಪಯಣ. ಸಮಾಜವು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ತನ್ನ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

[sigh] ಈ ಕಾದಂಬರಿಯು ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಂಪನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಜೀವನವು ಅರ್ಥಹೀನವೆಂದು ತೋರಿದಾಗ, ಆ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬೀಜವಿದೆಯೆಂದು ಅರಿವಾಗುವ ಆ ಕ್ಷಣವಿದೆಯಲ್ಲಾ, ಅದೇ ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಜೀವನಾಡಿ. ನೀವು ಈ ಆಳವಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸವಿಯಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಲೇಬೇಕು.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಪಯಣದಲ್ಲಿ, ನೀವು ಯಾವುದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಿ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ ‘Chhinnamasta’ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.