ಸೊರಠ್ ತಾರಾ ವಹೇತಾ ಪಾನಿ

ನಮ್ಮ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡಾಗ, ಬದುಕಿನ ನೈಜ ಹರಿವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಮಣ್ಣಿನ ಮಮತೆಯೂ, ನೀರಿನ ಮೌಲ್ಯವೂ ಕೇವಲ ಬದುಕಿನ ಅಗತ್ಯಗಳೇ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಆಳದ ಬೇರುಗಳೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವೇ ಜವೇರ್ಚಂದ್ ಮೇಘಾಣಿಯವರ ಅಜರಾಮರ ಕಾದಂಬರಿ “Sorath Tara Vaheta Pani”.

ಸೌರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಣಗಿದ ನೆಲ, ಕಾದ ಬಿಸಿಲಿನ ನಡುವೆ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ವಾಲೋ ಎಂಬ ರೈತನ ಧೀರತೆ ಮತ್ತು ನಗರೀಕರಣದ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಬಂದ ರಾಜುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಕಥೆಯಿದು. ಕಾದಂಬರಿಯ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿ. [short pause] ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕೆಂಡದಂತಹ ಬಿಸಿಲು ಹಳ್ಳಿಯ ಧೂಳಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಣ ಹುಲ್ಲಿನ ವಾಸನೆ. ವಾಲೋ ಬಾವಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಬತ್ತಿಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಜಲಮೂಲದ ಕಡೆಗೆ ನೆಟ್ಟಿವೆ. ರಾಜು ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ಈ ನೆಲ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದು ಹೇಗೆ?” ಅದಕ್ಕೆ ವಾಲೋ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ, “ನಾನು ಈ ನೆಲವನ್ನು ಉಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ರಾಜು. ಈ ನೆಲ ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಬಿತ್ತುತ್ತಿದೆ.”

ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರೇಮಕಥೆಯಲ್ಲ. ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಮೇಘಾಣಿಯವರು ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಲಯವಿದೆ; ಭಾಷೆಯು ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯಂತೆ ಘಾಢವಾಗಿದೆ. “ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಮಣ್ಣು ಬದುಕುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರೀತಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ” ಎನ್ನುವ ಸಾಲುಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯ ಆತ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತವೆ.

[sigh] ವಾಲೋ ಮತ್ತು ರಾಜು ಒಂದಾಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಅಡೆತಡೆಗಳು, ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕು ನಶಿಸುತ್ತಿರುವ ನೋವು, ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯುವ ಭರವಸೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಹೊಸದಾಗಿ ನಮಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟದತ್ತ ಸಾಗುವಾಗ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಜೋಡಿಯ ಮಿಲನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಂದು ಇಡೀ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಅನುಭವ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ಒಳಹರಿವಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ, ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ಹಾಕಲೇಬೇಕು. “Sorath Tara Vaheta Pani” ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಬೇರುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಒಂದು ಪಯಣ. ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಕುತೂಹಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಈ ಪುಸ್ತಕದತ್ತ ಸೆಳೆಯದೆ ಇರದು.