ಸೂರ್ಯನ್ ತೇಂಗಲಿಲ್

ಒಂದು ದಿನ ನೀವು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬೇರುಗಳೇ ಕಳಚಿಕೊಂಡಿವೆಯೆಂದು ಅರಿವಾದರೆ ಹೇಗಿರಬಹುದು? ನೀವು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆ, ನಿಮ್ಮ ನೆನಪಿನಾಳದ ಹಾದಿಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನಿಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆ ನೋವನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಿರಿ? ಟಿ. ಪದ್ಮನಾಭನ್ ಅವರ “Sooryan Theyngalil” ಕೃತಿಯು ಅಂತಹದೇ ಒಂದು ಮೌನ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತದೆ.

ಇದು ಕೇವಲ ಕಥೆಗಳ ಸಂಕಲನವಲ್ಲ; ಇದು ಕಾಲದ ಉಯ್ಯಾಲೆಯಲ್ಲಿ ತೂಗಾಡುವ ಮಾನವ ಮನಸ್ಸಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳ ದಾಖಲೆ. ಸೂರ್ಯ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವಾಗ ಚೆಲ್ಲುವ ಬಣ್ಣಗಳಂತೆ, ಈ ಕಥೆಗಳೂ ಜೀವನದ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತವೆ. [short pause]

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಬ್ಬು ಬೆಳಕು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅತ್ತೆಯ ಕಪಾಟಿನಿಂದ ತೆಗೆದ ಹಳೆಯ ಪತ್ರಗಳ ವಾಸನೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಧೂಳು ಮತ್ತು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಜಾರುವ ನೆರಳು. ಸುಮಾಳ ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಗೌರಿಯ ಒಳತೋಟಿಗಳ ನಡುವೆ, ಲೇಖಕರು ಬದುಕಿನ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತಾರೆ. “ನಮಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ನೆಲೆಯೊಂದು ಬೇಕು, ಆದರೆ ಆ ನೆಲೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಅನಾಥರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ?” ಎಂದು ಪಾತ್ರವೊಂದು ಮೌನವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. [medium pause]

ಟಿ. ಪದ್ಮನಾಭನ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಸೊಗಸೇ ಅಂತಹದ್ದು. ಅವರು ಬಳಸುವ ಪ್ರತಿ ಪದವೂ ಒಂದು ತೂಕವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಕೇವಲ ವರ್ಣನೆಯಲ್ಲ, ಆ ಪಾತ್ರಗಳ ಆತ್ಮದ ತುಡಿತವನ್ನೇ ಅವರು ಓದುಗನಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಬಾಳು ಎಂದರೆ ಬರಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವಲ್ಲ, ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸುವ ಸಾಹಸ,” ಎಂಬ ಸಾಲು ಅವರ ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಶೈಲಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ.

[sigh]

ಈ ಕೃತಿಯ ಸಾರಾಂಶವೇನೆಂದರೆ, ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಹೇಗೆ ತನ್ನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹರಸಾಹಸ ಪಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದೇ ಆಗಿದೆ. ಅಧಿಕಾರ, ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಾವು – ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. [long pause]