ಭಿಕ್ಷುಕ ಉಪನಿಷತ್

ಒಬ್ಬ ಸಂನ್ಯಾಸಿ, ಕೇವಲ ಎಂಟು ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಇಡೀ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಒಂದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇವನಿಗೆ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣು ಎರಡೂ ಒಂದೇ; ಗೌರವ ಮತ್ತು ಅವಮಾನಗಳೆರಡೂ ಕೇವಲ ಗಾಳಿಯ ಸುಳಿಯಂತೆ. ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ‘Bhikshuka Upanishad’ ಎಂಬ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥದ ಕೇಂದ್ರ ಬಿಂದು. ಈ ಕೃತಿಯ ಮುಖ್ಯ ಸಾರ ಇಷ್ಟೇ: ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಆತ್ಮದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಮುಕ್ತಿ.

ಈ ಕೃತಿಯು ಸಂನ್ಯಾಸದ ನಾಲ್ಕು ಹಂತಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ‘ಕುಟಿಚಕ’, ಇಲ್ಲಿ ಸಾಧಕನು ನಿಯಮಬದ್ಧ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ. ಎರಡನೆಯದು ‘ಬಹುದುಕ’, ಇವನು ಕಾವಿ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ದಂಡವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಥದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮೂರನೆಯದು ‘ಹಂಸ’, ಇವನು ಒಂದೇ ಕಡೆ ನೆಲೆಸದೆ ನಿರಂತರ ಅಲೆಮಾರಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಯದು ‘ಪರಮಹಂಸ’ – ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ಮತ್ತು ಶುಕದೇವ ಮುನಿಗಳಂತೆ ಇವರು ಲೌಕಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಭೇದಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಂತವರು.

ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಗ್ರಂಥವು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ಪೂರ್ಣದಿಂದ ಪೂರ್ಣವನ್ನು ತೆಗೆದರೂ, ಉಳಿಯುವುದು ಪೂರ್ಣವೇ.” ಇದರ ಅರ್ಥ ಸರಳವಾಗಿದೆ—ಬ್ರಹ್ಮ ಎನ್ನುವುದು ಅನಂತ, ಅದರಿಂದ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಪಡೆದರೂ ಅದರ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ಚ್ಯುತಿಯಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವರು ಕೇಳಬಹುದು, “ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಅಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು. ಇದಕ್ಕೆ ಗ್ರಂಥದ ಉತ್ತರ ಸ್ಪಷ್ಟ: ಇದು ಬದುಕಿನಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಪಕ್ವತೆಯ ಹಂತ. [uhm] ಸಂನ್ಯಾಸಿಯೊಬ್ಬ ದಟ್ಟಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮೌನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದಾಗ, ಆತನಿಗೂ ಮತ್ತು ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಅಂತರವಿರುವುದಿಲ್ಲ.

Unknown ಎಂಬ ಅಜ್ಞಾತ ಲೇಖಕರು ಬರೆದ ಈ ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ನಿಯಮಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಒಳಗಿನ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ದೀಪ. ನೀವು ಇಂದಿಗೂ ನಿಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈ ಕೃತಿ ನಿಮಗೆ ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಜೀವನದ ಅಂತಿಮ ಗುರಿ ಬಾಹ್ಯ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಅದು ಆಂತರಿಕ ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ‘Bhikshuka Upanishad’ ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ—ನಾವು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವುದು ಹೊರಗಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇರುವ ಆ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು. ಈ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಯಣದ ಆಳವನ್ನು ನೀವು ಅರಿಯಬೇಕೆಂದರೆ, ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಓದಲೇಬೇಕು.