தி மால்டிஸ் ஃபால்கன்

சாட் பிரான்சிஸ்கோ நகரின் மங்கலான ஒளியில், சிகரெட் புகையும் மழையின் வாசனையும் கலந்திருக்கிறது. சா ஸ்பேட் தனது அலுவலகத்தின் மேஜை மீது அமர்ந்திருக்கிறான். அவனது கண்கள் கூர்மையானவை, எதையும் நம்பாதவை. கதவைத் தட்டி உள்ளே நுழையும் ஒரு பெண், உதவி கேட்டு அழுகிறாள். ஆனால், அவளது கண்ணீருக்குப் பின்னால் ஒரு ஆபத்தான மர்மம் ஒளிந்திருப்பதை ஸ்பேட் உணர்கிறான். இது “The Maltese Falcon”.

டாஷியல் ஹேமெட் எழுதிய இந்த நாவல், வெறும் துப்பறியும் கதை மட்டுமல்ல; இது பேராசை மற்றும் மனிதர்களின் முகமூடிகளைத் தோலுரிக்கும் ஒரு பயணம். ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு பறவைச் சிலையைத் தேடி, கேஸ்பர் கட்மேன் மற்றும் ஜோயல் கெய்ரோ போன்ற ஆபத்தான மனிதர்கள் அலைய, அவர்களுக்கு நடுவில் சிக்கிக்கொள்கிறான் ஸ்பேட்.

இந்தக் கதையில் மறக்க முடியாத ஒரு உரையாடல் உண்டு. அந்தப் பறவைச் சிலை எங்கே என்று கேட்கப்படும்போது, ஸ்பேட் ஒரு பிடிவாதமான குரலில் சொல்கிறான்: “என்னை முட்டாளாக்க முயற்சி செய்யாதே, உண்மையைச் சொல்வதுதான் உனக்கு நல்லது.”

இங்கே பாத்திரங்களின் உள்மனம் என்பது ஒரு புதிரான வலை. அவர்கள் அனைவரும் அதிகாரத்திற்காக, பணத்திற்காக எதையும் இழக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். ஆனால், இறுதியில் அவர்களுக்குக் கிடைப்பது என்ன? பல வருட உழைப்புக்கும் வன்முறைக்கும் பின், அந்தச் சிலை வெறும் ஈயத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு போலி என்று தெரிய வரும்போது, அவர்களின் பேராசை ஒரு அர்த்தமற்ற நகைச்சுவையாக மாறுகிறது. இதுவே இந்த நாவலின் சாராம்சம்: உலகத்தின் வீணான பிம்பங்களுக்குப் பின்னால் ஓடும் மனிதர்களின் கையறு நிலை.

டாஷியல் ஹேமெட்டின் எழுத்து நடை மிகக் கச்சிதமானது. உணர்ச்சிகளை வெளிப்படையாகப் பேசாமல், செயல்கள் மூலமாகவே ஒரு கதாபாத்திரத்தின் ஆழத்தைக் காட்டும் அவரது கலை வியப்பிற்குரியது. “உண்மை என்பது இங்கே ஒரு வணிகப் பொருள் போல விற்கப்படுகிறது,” [sigh] என்று அவர் எழுதும் வரிகள், இந்த சமூகத்தின் இருண்ட பக்கத்தை அப்படியே படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றன.

நாவலின் இறுதியில், பிரிகிட் ஓ’ஷாக்னஸ்ஸியைத் தனது காதலுக்காகத் தப்பிக்க விடாமல், சட்டத்திடம் ஒப்படைக்கும் ஸ்பேட்டின் அந்தத் துணிச்சல், வாசகர்களை ஒருவித அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்துகிறது. இந்தச் சமூகத்தில் எதை நம்புவது? எவரை நம்புவது? என்ற கேள்வியை அந்த முடிவு நம் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கிறது.