மூகஜ்ஜியா கனசுகளு

“Mookajjiya Kanasugalu” என்பது வெறும் நாவல் அல்ல; இது மனித குலத்தின் கூட்டு நினைவகத்தின் கதவு. காலம் என்பது நேர்க்கோடு அல்ல, அது ஒரு விரிந்த பெருங்கடல் என்பதை நிரூபிக்கும் ஒரு இலக்கிய அதிசயம் இது.

கே. சிவராம காரந்த் படைத்த இந்த காவியத்தில், ‘மூக்கஜ்ஜி’ என்ற வயதான பெண்மணி ஒரு கால இயந்திரமாகச் செயல்படுகிறார். ஒரு பழைய வீட்டின் இருண்ட மூலையில், விளக்குச் சுடர் மெல்ல அசைந்து சுவர்களில் விசித்திரமான நிழல்களை வரைந்து கொண்டிருக்கிறது. வீட்டின் வாசலில் மல்லிகையின் மெல்லிய மணம்; காற்றின் சலசலப்புக்கு இடையே மூக்கஜ்ஜி அமர்ந்திருக்கிறார். அவரது கண்கள் ஏதோ ஒரு தொலைதூர காலத்தை, நாகரிகங்கள் தோன்றிய மற்றும் அழிந்த தருணங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

அந்தக் காட்சியை ஒருபோதும் என்னால் மறக்க முடியாது. பேரனான சுப்பு, மூக்கஜ்ஜியின் மடியில் தலைவைத்து அமர்ந்திருக்கிறான்.
“அஜ்ஜி, நீ சொல்லும் இந்த வரலாறுகள் உண்மையா? அல்லது வெறும் கனவுகளா?” என்று அவன் கேட்கிறான்.
மூக்கஜ்ஜி சிரிக்கிறார். அது ஒரு முதிர்ச்சியான, ஆனால் ஏளனம் கலந்த சிரிப்பு. [short pause]
“சுப்பு, உண்மையைவிட கனவுகள்தான் மனிதனைப் பற்றிய அதிக உண்மைகளைச் சொல்கின்றன,” என்கிறார் அவர்.

இந்த நாவலின் ஆன்மா, காலம் மற்றும் மனித இருப்பைப் பற்றியது. மதம், சடங்குகள் மற்றும் சமூகம் வகுத்த எல்லைகளை மூக்கஜ்ஜி தனது பார்வைகளால் உடைக்கிறார். மனிதன் இயற்கையிடமிருந்து விலகிச் சென்றதன் வலியை, ஆதி மனிதனின் அறியாமையையும் ஞானத்தையும் அவர் ஒரு சேர முன்வைக்கிறார். காரந்த் தனது எழுத்தில் தத்துவத்தையும் வாழ்வியலையும் பின்னிப் பிணைத்த விதம் வியக்கத்தக்கது. அவர் எழுதுகிறார்: “மனிதன் தன் கதைகளைத் தேடி அலைகிறான், ஆனால் அவன் தான் ஒரு கதையின் வெறும் அத்தியாயம் என்பதை உணர்வதில்லை.”

இந்த புத்தகம் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: நம்முடைய மூதாதையர்களின் நினைவுகள் நமது இரத்தத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தால், நாம் உண்மையில் யார்? [medium pause]

வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை, மரணத்தின் அமைதியை, காலத்தின் சக்கரத்தைச் சுழற்றும் அந்த மர்மத்தை நீங்கள் அறிய விரும்பினால், இந்த படைப்பு உங்களுக்கானது. அதன் பக்கங்களை ஒவ்வொரு முறை புரட்டும்போதும், காலம் உங்கள் முன்னால் மெல்ல விலகும். ஒரு ரகசியத்தைத் தெரிந்துகொள்ளத் துடிக்கும் ஆர்வத்துடன், நீங்கள் அந்தப் பக்கங்களுக்குள் நுழையத் தயாராகுங்கள்.