മൂകജ്ജിയ കനസുകൾ

നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ നിമിഷം മാത്രമാണോ സത്യം? അതോ കാലത്തിന്റെ അനന്തമായ ആഴങ്ങളിൽ എവിടെയോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളാണോ നമ്മെ നിർവചിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് കെ. ശിവരാമ കാരന്തിന്റെ അവിസ്മരണീയമായ കൃതിയായ “Mookajjiya Kanasugalu”.

[short pause]

തറവാടിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ മൂലയിൽ, മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, പഴമയുടെ ഗന്ധം പേറുന്ന ആ മുറിയിൽ മൂക്കാജ്ജി ഇരിക്കുന്നു. ചുറ്റും നിശബ്ദത. ഒരു അസാധാരണമായ അവസ്ഥയിൽ, കാലത്തെ കീറിമുറിച്ച് അവൾ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നു. ഒരു പഴയ മൺപാത്രം തൊടുമ്പോൾ അതിലെ അഴുക്കിനപ്പുറം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണീർ അവൾ കാണുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ സ്പന്ദനങ്ങൾ, മനുഷ്യന്റെ ആദിമമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ, വിശ്വാസങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം — എല്ലാം അവളിൽ അലയടിക്കുന്നു.

ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ഒരു സംഭാഷണമുണ്ട്. കൊച്ചുമകൻ സുബ്ബരായ ചോദിക്കുന്നു, “മുത്തശ്ശീ, ഇതൊക്കെ സത്യമാണോ?” മൂക്കാജ്ജി ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ മറുപടി നൽകുന്നു, “സത്യം എന്നത് ആർക്കും പിടികിട്ടാത്ത ഒന്നാണ് കുഞ്ഞേ. നമ്മൾ കാണുന്ന ലോകം ഒരു വലിയ സ്വപ്നത്തിന്റെ ചെറിയ അംശം മാത്രമാണ്.” [medium pause]

മനുഷ്യൻ പടുത്തുയർത്തിയ സംസ്കാരങ്ങളും, കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ മാഞ്ഞുപോയ ആചാരങ്ങളും, അവൻ ഒടുവിൽ എത്തിനിൽക്കുന്ന ശൂന്യതയും ഈ പുസ്തകം തുറന്നുകാട്ടുന്നു. കെ. ശിവരാമ കാരന്ത് ഇവിടെ ഒരു കഥാകാരൻ മാത്രമല്ല, ഒരു ചരിത്രകാരനും ദാർശനികനുമാണ്. ഓരോ വാക്കും ഒരു വെളിച്ചം പോലെയാണ്. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: “മനുഷ്യന്റെ അറിവ് ഒരു തുരുത്താണ്, അതിനു ചുറ്റും അജ്ഞതയുടെ വിശാലമായ കടലും.”

ഈ പുസ്തകം വെറുമൊരു കഥയല്ല; അത് മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ ആത്മകഥയാണ്. കാലം എങ്ങനെയാണ് നമ്മെ മാറ്റുന്നത് എന്നും, നമ്മൾ എന്താണ് ബാക്കിവെക്കുന്നത് എന്നും ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ ഈ പുസ്തകം പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. [sigh]