பரிணீதா

இந்தக் கதையின் இறுதியில், காதல் என்பது வெறும் உணர்வு அல்ல, அது ஒரு வீரம் என்பது உங்களுக்குப் புரியும். சமூகத்தின் கட்டளைகளை விடவும், அந்தஸ்தின் சுவர்களை விடவும், இரு இதயங்களுக்கு இடையே இருக்கும் மௌனமான பிணைப்பு எவ்வளவு வலிமையானது என்பதை இந்த நாவல் உங்களுக்கு உணர்த்தும்.

சரத் சந்திர சட்டோபாத்யாயவின் ‘Parineeta’ ஒரு சாதாரண காதல் கதை அல்ல. இது இரு ஆன்மாக்களின் போராட்டம். ஒரு பக்கம், வசதி குறைந்த குடும்பத்தில் வளர்ந்த அனாதை லலிதா. மறுபக்கம், கௌரவமும் அகங்காரமும் கலந்த சேகர்.

ஒரு மாலை நேரம். அந்தப் பழைய வீட்டின் அறையில் மங்கலான வெளிச்சம் ஊடுருவுகிறது. லலிதா தன் கவலைகளை மறைத்து, ஏதோ ஒரு வேலையில் ஆழ்ந்திருக்கிறாள். சேகர் உள்ளே நுழைகிறான். அவனது கண்களில் ஒருவித தயக்கமும், வெளிப்படையாகக் காட்ட முடியாத காதலின் தவிப்பும் தெரிகிறது.

“என்னிடம் ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறாய்?” என்று சேகர் கேட்க, லலிதாவின் குரல் மென்மையாக, ஆனால் உறுதியாக ஒலிக்கிறது: “நான் எதைச் செய்தாலும் அது உனக்காகத்தான் என்பதை நீ புரிந்துகொள்ளும் நாள் வரும்.” [short pause]

லலிதாவின் மனதில் எழும் அந்தத் தவிப்பு, சேகரின் ஆணவத்தைவிட மேலானது. அவள் தன் வாழ்வை ஒரு சபதத்தின் அடையாளமாக மாற்றுகிறாள்.

சரத் சந்திர சட்டோபாத்யாயவின் எழுத்து ஒரு மாயக்கண்ணாடி. அவர் மனித மனதின் இருண்ட மூலைகளை மிகத் துல்லியமாகப் படம்பிடிக்கிறார். “காதல் என்பது அன்பை மட்டும் தருவதில்லை, அது தன்னைத்தானே தியாகம் செய்துகொள்ளும் தைரியத்தையும் தருகிறது” என்ற வரிகள் அவரது நுணுக்கமான பார்வையை பறைசாற்றுகின்றன. [medium pause]