പരിണീത

ഈ കഥയുടെ അവസാനത്തിലെത്തുമ്പോൾ, പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും സാമൂഹികമായ അതിർവരമ്പുകളെക്കുറിച്ചും നിങ്ങൾ ഇന്നുവരെ കരുതിവെച്ച എല്ലാ ധാരണകളും അപ്പാടെ മാറിയിട്ടുണ്ടാകും. ശരത് ചന്ദ്ര ചതോപാധ്യായയുടെ ‘Parineeta’ വെറുമൊരു പ്രണയകഥയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളുടെ നിസ്സഹായതയെയും ആത്മാഭിമാനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിചാരണയാണ്.

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലെ ബംഗാളിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഒരു പഴയ തറവാടിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിലൂടെയാണ് ഈ കഥ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലമാരയിലെ പൊടിയുടെയും, അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഉയരുന്ന മസാലകളുടെയും മണം. ജനാലയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ലളിത എന്ന അനാഥയായ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങുന്ന നിഷ്കളങ്കതയും, ശേഖർ എന്ന സമ്പന്ന കുടുംബത്തിലെ യുവാവിന്റെ അഹങ്കാരവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം നമുക്ക് അനുഭവിക്കാം.

ശേഖറിന്റെയും ലളിതയുടെയും ബന്ധം വല്ലാത്തൊരു നൂൽപ്പാലത്തിലൂടെയാണ് നടക്കുന്നത്. ശേഖർ ചോദിക്കുന്നു, “എന്റെ പ്രണയത്തേക്കാൾ വലുതാണോ നിനക്ക് നിന്റെ ഈ വാശി?” മറുപടിയായി ലളിതയുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്ന നിശബ്ദത, വാക്കുകളേക്കാൾ വലിയൊരു സത്യം അവിടെ വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്. [short pause] ഒരു നിമിഷം, ശേഖറിന്റെ ഉള്ളിലെ ആന്തരിക സംഘർഷം ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കൂ. താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ഉള്ള വെമ്പലും, അതേസമയം തന്നെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്ന പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും വർഗ്ഗത്തിന്റെയും മതിലുകൾ അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നുണ്ട്.

ശരത് ചന്ദ്ര ചതോപാധ്യായയുടെ തൂലിക അസാധാരണമാണ്. ലളിതമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹം മനുഷ്യമനസ്സിലെ സങ്കീർണ്ണതകളെ ഇങ്ങനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു: “സ്നേഹം എന്നത് വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥാവകാശമല്ല, മറിച്ച് പരസ്പരമുള്ള അർപ്പണബോധമാണ്.” [medium pause] ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ ഇതാണ്: സ്നേഹത്തിന് ജാതിയോ പണമോ തടസ്സമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരമാണ് ഏറ്റവും വലിയ തടസ്സം.

ലളിതയുടെ ആത്മത്യാഗം ഒരു വലിയ ചതിയായി എല്ലാവരും തെറ്റിദ്ധരിക്കുമ്പോൾ, ശേഖർ എന്ത് തീരുമാനിക്കും? തന്റെ അഭിമാനമാണോ അതോ ലളിതയോ? ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം തേടിയുള്ള യാത്ര വായനക്കാരെ വൈകാരികമായ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിലേക്കാണ് നയിക്കുക. [sigh] അവസാന താളുകളിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന ആ വലിയ വെളിപ്പെടുത്തൽ വരെ നിങ്ങൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കും. ഇനിയും വായനയിലേക്ക് നീങ്ങാൻ മനസ്സ് പിടയുന്നില്ലേ? ‘Parineeta’ എന്ന ഈ മാന്ത്രിക ലോകം നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു.