சோமனா துடி

ஒரு மனிதனின் கனவு மண்ணோடு மண்ணாகப் புதைந்து போகும் அந்த வலியைக் காட்டிலும், ஒரு நீண்ட பெருமூச்சைத் தவிர வேறு என்ன மிஞ்சுகிறது? ‘Chomana Dudi’ நாவல், சோமா என்ற ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட மனிதனின் நிலமற்ற வாழ்வை, ஒரு தாளமாய் நம் மனதிற்குள் ஒலிக்கச் செய்கிறது.

சோமா, நிலத்தை நேசிக்கும் ஒரு ஏழை விவசாயி. தனக்கென ஒரு துண்டு நிலம் வேண்டும் என்பது அவனது வாழ்நாள் ஏக்கம். [short pause] அவனது குடிசை மட்கிய வைக்கோல் வாசனை வீசுகிறது. உச்சி வெயில் அவனது கறுத்த தோலில் உப்புகுத்தியாய் எரிகிறது. அவன் கையில் இருக்கும் அந்த ‘துடி’ எனும் சிறிய தோல் இசைக்கருவிதான், அவன் அனுபவிக்கும் தீண்டாமையின் வலிக்கும், அடக்க முடியாத ஆத்திரத்திற்கும் ஒரே சாட்சி.

கே. சிவராம காரந்த் இந்த நாவலில், சாதியக் கட்டமைப்பின் கொடூரமான முகத்தை மிக நுணுக்கமாகச் செதுக்கியிருக்கிறார். ஒரு காட்சியை என்னால் மறக்கவே முடியாது. சோமா தன் மகனிடம் பேசுகிறான்: “மண்ணை நம்பியவனுக்கு நிலம் கிடைக்கவில்லை, ஆனால் நிலத்தை ஆள்பவன் நம்மைத் தின்று ஏப்பம் விடுகிறான். இந்த துடி மட்டும் நம்முடைய துயரத்தை ஏன் இப்படி உரக்கப் பாடுகிறது?” மகனின் கண்கள் கலங்க, சோமாவின் விரல்கள் துடியைத் தட்டுகின்றன. [medium pause] அது ஒரு அழுகுரல் போல ஒலிக்கிறது.

அவன் மனதிற்குள் எப்போதும் ஒரு கேள்வி ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது: ‘உழைப்பவனுக்கு உரிமையில்லாத நிலம், எதற்கு இந்த மண்ணில் நிற்கிறது?’ இது வெறும் கதை அல்ல; அதிகாரம், நிலவுடைமை மற்றும் சாதி ஆகிய கரையான்கள் ஒரு சாதாரண மனிதனின் கௌரவத்தை எப்படி அரித்துத் தின்னுகின்றன என்பதன் பதிவு.

காராந்த் அவர்களின் எழுத்து நடை கத்தி முனையை விடக் கூர்மையானது. ஒரு வாக்கியத்தை கவனியுங்கள்: “இருட்டில் உழைத்து உழைத்து அவனது ஆன்மாவே கருகிப் போய்விட்டது.” [sigh] மிக எதார்த்தமான, அதேசமயம் நெஞ்சைப் பிசையும் ஒரு படைப்பு இது.

சோமாவின் அந்தத் துடி இன்றும் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஒலிக்கிறது. அவனது கனவு என்னவானது? நிலம் அவனுக்குக் கிடைத்ததா, அல்லது அவன் நிலத்தோடு நிலமாகிப் போனானா? இந்த கேள்விகளுக்கு விடை தேடி, சோமாவின் உலகத்திற்குள் நீங்களும் ஒருமுறை பயணிக்க வேண்டும். மனித மனதின் அத்தனை ஆழங்களையும் இந்த ‘Chomana Dudi’ உங்களுக்குத் திறந்து காட்டும்.