செம்மீன் (இறால்)

கடலின் பேரிரைச்சலுக்குப் பின்னால், ஒரு சமூகத்தின் மௌனமான சாபங்கள் ஒளிந்திருப்பதை உலகிற்குச் சொன்னது “Chemmeen”. இந்த நாவலைப் பற்றிய ஒரு வியக்கத்தக்க உண்மை இதுதான்: இதன் ஆசிரியர் தகழி சிவஷங்கரப் பிள்ளை, ஒரு கடலோர கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர் அல்ல; ஆனால், மீனவர்களின் வாழ்வை, அவர்களின் ஆசைகளை, அச்சங்களை ஒரு காவியமாக மாற்றிய விதம், காலங்கள் கடந்தும் இன்றும் ஈடு இணையற்றது.

[short pause]

அலைகள் கரையை முத்தமிடும் ஓசை… உப்பின் மணம் காற்றுடன் கலந்து வீசும் அந்த கடற்கரை சூழலில், கருத்தம்மா தன் தந்தையின் பேராசைக்கும், சமூகத்தின் மரபுகளுக்கும் இடையில் சிக்கித் தவிக்கிறாள். மத எல்லைகளைத் தாண்டிய அவள் மற்றும் பரேக்குட்டியின் காதல், அலைகளின் சீற்றத்தைப் போல அடக்க முடியாதது. [sigh]

மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. பரேக்குட்டி அவளிடம் கேட்கிறான்: “நமது அன்புக்கும், இந்த சமூகத்தின் சட்டங்களுக்கும் இடையில் எது பெரியது?” அதற்கு கருத்தம்மாவின் கண்கள் மௌனத்தால் பதில் சொல்கின்றன. அவளது உள்ளத்து போராட்டம், “கடலம்மா” என்று அவர்கள் வணங்கும் கடல் தெய்வத்தின் மீதான பயமாகவும், அதே சமயம் தணியாத ஏக்கமாகவும் இருக்கிறது. தகழி சிவஷங்கரப் பிள்ளை இயற்கையையும் மனித உணர்வுகளையும் பிணைத்து எழுதும் விதம் பிரமிக்க வைக்கிறது. “கடல் ஆழமானது, ஆனால் மனிதர்களின் பேராசை அதைவிட ஆழமானது” என்று அவர் சொல்லாமல் சொல்லும் ஒவ்வொரு வரியும் நெஞ்சில் தைக்கும்.

[medium pause]

இந்த நூல் வெறும் காதலைப் பற்றியதல்ல. அதிகாரம், வர்க்கப் பிரிவினை, மற்றும் மனிதன் தனது விதியை மீற முயற்சிக்கும்போது அவன் சந்திக்கும் அழிவைப் பற்றியது. தகழியின் மொழிநடை, ஒரு துடுப்பு படகை ஆற்றுப்படுத்துவது போல மென்மையாகத் தொடங்கி, புயலைப் போல நம்மை உலுக்கி எடுக்கிறது.