ચેમ્મીન

કેરળના દરિયાકિનારે અથડાતા મોજાં અને ક્ષારયુક્ત હવાની વચ્ચે એક એવી વેદના દટાયેલી છે જે સમયને પણ થીજવી દે છે. ‘Chemmeen’ એ માત્ર એક વાર્તા નથી, પણ માનવીય મર્યાદાઓ અને સામાજિક કાયદાઓ વચ્ચે કચડાતા પ્રેમના કરુણ ચીસનો પડઘો છે. જ્યારે કરુથમ્માના મનમાં તેના બાળપણના પ્રેમી પારેકુટ્ટી માટેની લાગણીઓ ઉભરાય છે, ત્યારે તેને લાગે છે કે જાણે સમુદ્રની દેવી ‘કડલમ્મા’ તેની દરેક ભૂલ પર બાજ નજર રાખી રહી છે.

ત્યાં એક દ્રશ્ય છે જે ક્યારેય ભુલાતું નથી. સાંજનો સમય છે. આકાશ લોહી જેવું લાલ છે અને રેતી પર ભીની માછલીઓની ગંધ પ્રસરેલી છે. પારેકુટ્ટી કરુથમ્માને પૂછે છે, “શું તું તારા પિતાની આ લાલચ અને આ દુનિયાની દીવાલોને વટાવી શકીશ?” કરુથમ્મા [sigh] નિસાસો નાખીને મનમાં વિચારે છે, “મારું હૃદય તો ક્યારનુંય દરિયામાં વહી ગયું છે, પણ આ શરીર તો પથ્થર જેવી પરંપરાઓનો ગુલામ છે.” પિતા ચેમ્બનકુન્જુની સત્તાલોલુપતા અને સમાજનું દબાણ આ પ્રેમને એક એવા વળાંક પર લાવે છે જ્યાં વિનાશ નિશ્ચિત છે.

થાકાઝી શિવશંકર પિલ્લઈએ અત્યંત કુશળતાથી માનવ સ્વભાવના અંધારા ખૂણાઓ તપાસ્યા છે. [medium pause] આ પુસ્તકનો સાચો સાર એ છે કે માણસ ગમે તેટલો પ્રેમ કરે, પરંતુ સામાજિક બંધનો અને ભાગ્યના વહેણ સામે તે લાચાર છે. લેખકની કલમ જ્યારે સમુદ્રના તોફાનને વર્ણવે છે, ત્યારે વાચકને પણ ડર લાગે છે. તેઓ લખે છે: “સમુદ્ર ક્યારેય કોઈને માફ કરતો નથી, અને માણસ ક્યારેય કોઈને ભૂલતો નથી.”

આ માત્ર માછીમારોના જીવનની કથા નથી, પણ એ દરેક વ્યક્તિની વ્યથા છે જેણે સમાજના ડરથી પોતાના પ્રેમને બલિ ચડાવવો પડ્યો હોય. શું અંતે કરુથમ્મા અને પારેકુટ્ટીનું મિલન થઈ શકશે? કે પછી દરિયો આ બંને જીવોને પોતાની લહેરોમાં કાયમ માટે સમાવી લેશે? આ સવાલનો જવાબ શોધવા માટે ‘Chemmeen’ ના પૃષ્ઠોમાં ડૂબકી મારવી અત્યંત જરૂરી છે. [long pause] આ વાર્તા તમને હચમચાવી દેશે, કારણ કે તે સત્યના ખૂબ નજીક છે.