ஃபக்கீரா

வெம்மையான காற்று முகத்தில் அறைய, காய்ந்த சருகுகள் காலடியில் நொறுங்கும் சத்தம். அந்த அடர்ந்த காட்டுப்பாதையில், மெல்லிய நிலவொளியில் ஒரு நிழல் அசைகிறது. அது ஃபாஹிரா [short pause]. அவன் கைகளில் ஏந்தியிருக்கும் நீண்ட ஈட்டி, அந்த இருளிலும் கூர்மையாய் மின்னுகிறது. பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளின் துப்பாக்கிக் குண்டுகளையும், நிலப்பிரபுக்களின் அதிகார மமதையையும் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல், பசியால் வாடிய ஏழை மக்களின் பங்கை மீட்டெடுக்க அவன் துணிந்து நடக்கிறான். இதுதான் அண்ணா பாவு சாத்தேவின் காவியப் படைப்பான “Fakira”.

இந்த கதை வெறும் புரட்சியாளனின் வரலாறு மட்டுமல்ல; இது மானுடத்தின் கண்ணியம் காக்கப் போராடும் ஒரு குரல். அடக்குமுறைக்கு எதிராக, அநீதிக்கு எதிராக ஒரு மனிதன் ஏன் தன் வாழ்வையே அர்ப்பணிக்கிறான்? அண்ணா பாவு சாத்தேவின் எழுத்தில் ஒரு தனித்துவம் உண்டு. அவர் மண்ணின் வாசனையை, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குருதி சிந்திய நிலத்தின் கதறலை அப்படியே வார்த்தைகளில் வடித்திருப்பார்.

ஒரு மறக்க முடியாத உரையாடல்: அதிகாரி ஃபாஹிராவைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சொல்கிறான், “நீ சட்டத்தை மீறுகிறாய், உனக்கு மரணம் நிச்சயம்.” அதற்கு அவன் பதில் அளிக்கும் விதம் நெஞ்சை அதிரவைக்கும்— “சட்டம் என்பது உனக்கு மக்களைக் கொள்ளையடிக்க உதவும் கவசம், எனக்கு அது ஒரு விலங்கு. பசித்தவன் பசியைத் தணிக்கத் திருடுவது குற்றமென்றால், உழைப்பவனின் உழைப்பைத் திருடும் உனது அதிகாரம் என்ன?” [medium pause]

அண்ணா பாவு சாத்தேவின் எழுத்துக்களில் ஒருவிதமான ஆக்ரோஷமும், அதே சமயம் ஆழ்ந்த மனிதாபிமானமும் இழையோடுகிறது. சமூகத்தில் வேரூன்றியிருக்கும் ஜாதி ஏற்றத்தாழ்வுகளையும், அடிமைத்தனத்தையும் அவர் எவ்வளவு நுணுக்கமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் என்பது வியக்க வைக்கிறது. “Fakira” வெறும் காகிதத்திலான கதாபாத்திரம் அல்ல; அவன் ஒடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு இதயத்தின் துடிப்பு.

[sigh] இறுதியில் அந்த வீரன் வீழ்த்தப்பட்டாலும், அவன் விதைத்த விடுதலை உணர்வு இன்னும் சாகவில்லை. ஏன் அவன் அந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தான்? ஒரு துரோகம் அவனது உலகத்தை எப்படிச் சிதைத்தது? அந்த இறுதி தருணத்தில் அவனது கண்கள் எதை நோக்கிப் பார்த்தன? அந்தப் பதில்களைத் தேடிப் பயணிக்க, “Fakira” பக்கங்களை நீங்கள் கண்டிப்பாகத் திறக்க வேண்டும். அந்த வீரம் உங்களை ஒருபோதும் அமைதியாக இருக்க விடாது.