மறுபூமிகள் உண்டாகிறது

அமைதி என்பது வெறும் சத்தம் இல்லாத நிலை அல்ல; அது மனதிற்குள் எரியும் நெருப்புக்குக் கொடுக்கப்படும் ஒரு ஈரமான முத்தம். கே.பி. ராமனுண்ணியின் “Marubhoomikal Undakunnathu” ஒரு மனிதனின் ஆன்மாவில் நிகழும் அந்தப் பெரும் போரையும், அதன் வழியே மலரும் ஒரு துளி அன்பையும் மிக நுணுக்கமாகப் பேசுகிறது.

ஒரு மாலைப் பொழுது. அறையெங்கும் மல்லிகைப் பூவின் மெல்லிய மணம்; ஜன்னல் வழியாக நுழையும் அந்தி வெளிச்சம், சுவரில் படர்ந்திருக்கும் பழைய புகைப்படங்களில் ஊர்ந்து செல்கிறது. அபு அந்த அறையில் தனியாக அமர்ந்திருக்கிறான். அவன் மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள்; சமூகம் வகுத்த வட்டத்திற்குள் அடங்க மறுக்கும் ஒரு துடிப்பான உயிர். அவன் ஒரு முடிவுக்கு வருகிறான். மதத்தின் பெயரால் கட்டப்படும் சுவர்களை உடைத்து, அன்பு மட்டுமே உண்மையான மொழி என்பதை அவன் கண்டடைகிறான்.

இந்த நாவலில் மறக்க முடியாத ஒரு உரையாடல் உண்டு. மதக் கோட்பாடுகளைக் கடந்து அபு, சாராவைச் சந்திக்கிறான். அந்த உரையாடலில் அபு கேட்கிறான்: “நம்பிக்கை என்பது தனிமனிதனைச் சிறைபிடிப்பதற்கா, அல்லது அவனைப் பரந்து விரிந்த பிரபஞ்சத்தோடு இணைப்பதற்கா?” [short pause] அதற்கு சாரா மென்மையாகப் பதிலளிக்கிறாள், “மனிதர்கள் உருவாக்கும் பாலைவனங்களுக்கு நடுவே, நாம் காதலால் ஒரு சோலையை உருவாக்கப் போகிறோம்.”

ராமனுண்ணியின் எழுத்துக்களில் ஒரு அசாத்தியமான நேர்மை இருக்கிறது. மனித மனதின் ஆழத்தை, அதன் பயத்தை, ஏக்கத்தை அவர் மிக அழகாக வார்த்தைகளில் வடிக்கிறார். அவர் எழுதுகிறார்: “மனுஷ மனசுக்குள்ள ஒரு பாலைவனம் இருக்கு, அதை அன்பால நனைக்காதவரைக்கும் அங்க எந்த பூவும் பூக்காது.”

இந்த நூல் சொல்லும் மறைமுகமான பாடம் இதுதான்: மதம், அதிகாரம், சமூகத்தின் பார்வைகள் இவை அனைத்தையும் விட மனித நேயமே மேலானது. அபுவின் தேடல், சமூகத்தின் எதிர்ப்புகளை மீறி அவன் மேற்கொள்ளும் பயணம், ஒரு புதிய விடியலுக்கான நம்பிக்கை. [medium pause]

இருள் சூழ்ந்த உலகத்தை, ஒற்றைப் புறா தன் சிறகுகளால் மாற்ற முற்படுவது போல, அபுவின் வாழ்க்கை நம்மை உலுக்குகிறது. சமூகத்தின் போலித்தனங்களுக்கு நடுவே, அன்பைத் தேடி அவன் ஓடும் ஓட்டத்தில் நமக்கும் ஒரு பங்கு இருக்கிறது. அந்தப் பாலைவனம் ஏன் உண்டாகிறது என்று அவனுடன் சேர்ந்து நீங்களும் தேடத் தயாரா?