മരുഭൂമികൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത്

മരുഭൂമികൾ പുറത്തുനിന്നല്ല, ഉള്ളിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്; സ്നേഹം പൂത്തുനിൽക്കേണ്ട ഇടങ്ങളിൽ വെറുപ്പിന്റെ മണൽക്കാറ്റുകൾ വീശുമ്പോൾ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ എങ്ങനെയാണ് മരുഭൂമി പിറക്കുന്നത്? കെ.പി. രാമനുണ്ണിയുടെ ‘Marubhoomikal Undakunnathu’ എന്ന നോവൽ ഈ അസാധ്യമായ ചോദ്യത്തെയാണ് അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്.

മതപരമായ ആചാരങ്ങളുടെയും സാമൂഹികമായ അതിർവരമ്പുകളുടെയും ഇടയിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന അബൂ എന്ന യുവാവിന്റെ കഥയാണിത്. അബൂയുടെ ഉള്ളിൽ വളരുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ അവനെ സമൂഹത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത ധാരണകളുമായി ഏറ്റുമുട്ടാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അബൂയും സാറയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം ഇവിടെ വെറുമൊരു പ്രണയകഥയല്ല; അത് നിലനിൽക്കുന്ന വ്യവസ്ഥിതികൾക്കെതിരെയുള്ള അതിജീവനത്തിന്റെ പോരാട്ടമാണ്.

ഒരു രംഗം ഓർമയിൽ തെളിയുന്നുണ്ട്. മുറിക്കുള്ളിൽ മങ്ങിയ വെളിച്ചം പരക്കുന്നു. പുറത്ത് മഴയുടെ ഇരമ്പൽ. അബൂയും സാറയും തമ്മിലുള്ള ആ സംഭാഷണം:
“എന്തിനാണ് നമ്മൾ ഭയക്കുന്നത്?” സാറയുടെ സ്വരം നേർത്തതെങ്കിലും ഉറച്ചതായിരുന്നു.
അബൂ നിശബ്ദനായി [short pause].
“ചരിത്രം നമ്മളോട് പറയുന്നത് ഭയപ്പെടാനാണ്, എന്നാൽ ഹൃദയം പറയുന്നത് സ്നേഹിക്കാനാണ്,” അബൂ മറുപടി നൽകി.

അബൂയുടെ ആന്തരിക സംഘർഷം വ്യക്തമാക്കുന്ന കെ.പി. രാമനുണ്ണിയുടെ ആഖ്യാനം അസാധാരണമാണ്. അവൻ ഭയപ്പെടുന്നത് മതം മാറുന്നതിനെയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹം മരിച്ചുപോകുന്നതിനെയാണ്. [sigh]

ഈ നോവൽ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന പ്രധാന വാദം ഇതാണ്: മനുഷ്യർക്കിടയിൽ മരുഭൂമികൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ പേരിലല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യൻ സ്വയം നിർമ്മിക്കുന്ന സങ്കുചിത ചിന്തകളുടെയും അസഹിഷ്ണുതയുടെയും ഭിത്തികൾ കൊണ്ടാണ്. കെ.പി. രാമനുണ്ണിയുടെ ഭാഷയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഈണമുണ്ട്. “അപരനിലെ ഈശ്വരനെ കാണാൻ കഴിയാത്തവന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ വെറും മരുഭൂമിയിലെ ജലമരീചികകളാണ്,” എന്ന വരിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൂലികയുടെ മൂർച്ച തെളിയുന്നുണ്ട്.

സാമൂഹികമായ ശീലങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ യാത്ര, അത് നമ്മെക്കൊണ്ട് സ്വയം ചോദിപ്പിക്കുന്നു: നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ വസന്തമാണോ, അതോ വെറുപ്പിന്റെ മരുഭൂമിയാണോ ബാക്കിയുള്ളത്? അബൂയുടെ ഈ പോരാട്ടം ഒടുവിൽ എങ്ങോട്ടാണ് ചെന്നെത്തുന്നത്? വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലയ്ക്കുന്ന ഒരു സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ കഥയാണിത്. ഈ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ പുനർനിർവചിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകും. [medium pause]