பெட்டட ஜீவா

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடர்ந்த மூடுபனியில், ஒரு மனிதனின் ஆன்மா எப்படி நிலத்தோடு பிணைந்து கிடக்கிறது என்பதை உணரும்போது எழும் அந்த ஆழ்ந்த அமைதிதான் “Bettada Jeeva” நாவலின் சாராம்சம். காலத்தின் வேகத்தில் வேர்களை இழந்துகொண்டிருக்கும் மனிதர்களுக்கு, அப்படாண்ணா ஒரு தீராத தாகம்.

காட்டின் ஈரப்பதம் படிந்த சுவர்கள், மண்ணின் மணம் வீசும் அந்தச் சிறிய குடிசை, மாலையின் மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் அப்படாண்ணா அமர்ந்திருக்கிறார். அவர் கண்களில் ஊறிப்போன மலையின் மௌனம். அரசாங்கத்தின் வனச் சட்டங்கள் அவர் நிலத்தை ஆக்கிரமிக்கத் துடிக்கும்போது, அவர் மெல்லிய குரலில் சொல்கிறார்: “இந்த நிலம் என் சொத்து அல்ல, நான் இந்த நிலத்தின் ஒரு துளி.” அந்த இடத்தில் நிகழும் உரையாடல் இன்றும் என் மனதை விட்டு நீங்கவில்லை. ஒரு அதிகாரி அவரிடம், “ஏன் இந்த இடத்தைக் காலி செய்ய மறுக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்க, அப்படாண்ணா அமைதியாகப் பதிலளிக்கிறார்: “நீங்கள் சட்டத்தைப் பார்க்கிறீர்கள்; நான் என் மூதாதையரின் கால்தடங்களைப் பார்க்கிறேன். மரம் வெட்டுபவனுக்குத் தெரியும், வேர் காய்ந்தால் மரம் மட்டும் விழாது, அந்த மண்ணின் ஆன்மாவே இறந்துவிடும் என்று.” [short pause]

கே. சிவராம காரந்த் அவர்களின் எழுத்து ஒரு ஓவியனைப் போலக் காட்சிகளை நம் கண்முன் விரிக்கிறது. அவர் இயற்கையை வர்ணிக்கும்போது, அது வெறும் வனமாக இல்லாமல் ஒரு ஜீவனாக மாறுகிறது. “மலைகள் வெறும் கற்களால் ஆனவை அல்ல, அவை மனிதர்களின் மௌனத்தால் கட்டப்பட்ட கோட்டைகள்” என்ற வரிகள், நவீன உலகின் பேராசைக்கு முன்னால் அவர் வைக்கும் ஒரு அறைகூவல். [medium pause]

இந்த நாவல் சொல்ல வரும் உண்மை மிக எளிது: முன்னேற்றம் என்பது இயற்கையை அழிப்பதல்ல, இயற்கையோடு இணைந்து வளர்வது. பாரம்பரியத்தின் வேர்களைப் பிடித்துக்கொண்டு, நவீனத்தின் மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளும் அப்படாண்ணாவின் போராட்டம், இன்று நமக்கான ஒரு பாடம். [sigh]

வாழ்க்கை என்பது கையில் இருக்கும் அதிகாரமல்ல, நாம் மண்ணுக்குக் கொடுக்கும் அன்பு. அப்படாண்ணாவின் இந்த பயணம் உங்கள் அகக்கண்ணைத் திறக்குமா? அல்லது இந்த மலைகளின் குரல் உங்கள் மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்புமா? இந்த நாவலை முழுமையாக வாசிக்கும்போது, நீங்கள் ஒரு புத்தகத்தை மட்டும் படிக்கவில்லை, ஒரு காலத்தின் சாட்சியோடு பேசப்போகிறீர்கள். இந்தத் தேடலை இப்போதே தொடங்குங்கள்.