ಬೆಟ್ಟದ ಜೀವ

ಕೋಟ ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಎದೆಯಬಡಿತದ ದನಿ. ಕಾರಂತರು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ರಚಿಸುವಾಗ ತಾವೇ ಸ್ವತಃ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಬದುಕಿನ ಜತೆಗೆ ಬೆರೆತಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಅನೇಕರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲದ ಸಂಗತಿ. ಅಪ್ಪಣ್ಣನ ಬದುಕು ಕೇವಲ ಕಾಡಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವಿನ ಅಳಿಸಲಾಗದ ಅನುಬಂಧದ ಕಾವ್ಯ.

ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ. ಸಂಜೆಯ ಕತ್ತಲು ಕಾಡನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಳೆಯ ಮರದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಒಲೆಯ ಹೊಗೆ ಬೆರೆತಿದೆ. [short pause] ಅಪ್ಪಣ್ಣ ಕುಳಿತು ಹೊರಗಿನ ಮಳೆಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಗೆರೆಗಳು ಆ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಗಳಂತೆ ಆಳವಾಗಿವೆ.

“ಈ ಮರಗಳು ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಂದಿರ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲಿವೆ, ಅಪ್ಪಣ್ಣ,” ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಪ್ಪಣ್ಣ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ, “ಮಗು, ಕಾಡು ನಮಗೇನನ್ನೂ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ನಾವೇ ಕಾಡಿನ ಭಾಗವಾಗಬೇಕು. ನೀನು ಅದನ್ನು ಮಾಲೀಕನಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ಪೋಷಕನಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಉಸಿರಾಗುತ್ತದೆ.”

ಅಪ್ಪಣ್ಣನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿನ ತುಮುಲವಿದು: ಆಧುನಿಕತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡು ಕರಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಯ. ಆದರೆ, ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಕಾರಂತರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ವಿಶೇಷತೆಯೆಂದರೆ, ಅವರು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರನ್ನು ಬದುಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಭಾಷೆಯ ಹರಿವು ಎಂತಹುದೆಂದರೆ, “ಬೆಟ್ಟದ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಗಾಳಿಯು ಕೇವಲ ಶಬ್ದವಾಗಿರದೆ, ಮೌನದ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತದೆ” ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ನಮ್ಮ ಎದೆಯನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತವೆ. [medium pause]

‘Bettada Jeeva’ ಕಾದಂಬರಿಯು ಮಂಡಿಸುವ ಜಗತ್ತಿನ ಸಾರವಿದು: ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ತಾಳ್ಮೆಯ ನಡುವೆ ಬದುಕು ಹೇಗೆ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಈ ಕೃತಿಯ ತಿರುಳು. ಇದು ಬದಲಾವಣೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟವಲ್ಲ, ಬದಲಾವಣೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಹುಡುಕಾಟ.

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕಾಡಿನ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ತಾಗಿದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಪ್ಪಣ್ಣನ ಅಂತರಾಳದ ಈ ನಿಗೂಢ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದೇ? ಕಥೆಯು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ನಾವು ಕೇವಲ ಓದುಗರಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಬೆಟ್ಟದ ಭಾಗವೇ ಆಗುತ್ತೇವೆ. [long pause] ಈ ಜೀವಾಳವನ್ನು ನೀವು ಇಂದೇ ಆಸ್ವಾದಿಸಬೇಕು.