தேவதாஸ்

ஒரு மனிதன் தன் காதலியின் முகத்தைப் பார்க்க ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் பயணிக்கிறான்; ஆனால், அவளது வீட்டின் வாசலை அடைந்ததும், அந்த வாசலைத் தாண்டுவதைத் தடுத்துக் கொள்கிறான். அன்பால் பிணைக்கப்பட்ட இரு இதயங்களை, சமூகத்தின் கௌரவம் என்ற இரும்புச் சங்கிலி எப்படிச் சிதைக்கிறது என்பதன் உச்சம்தான் இந்த “Devdas”.

சரத் சந்திர சட்டோபாத்யாயாவின் எழுத்தில், “Devdas” வெறும் காதல் கதை அல்ல; அது ஒரு மனிதனின் வீழ்ச்சியைப் பற்றிய ஆன்மாவின் கூக்குரல்.

[medium pause]

கொல்கத்தாவின் அந்தச் சிறிய அறையில், மதுவின் நெடியும், தேங்கி நிற்கும் புகையும் காற்றை அழுத்துகின்றன. ஜன்னல் வழியே விழும் மங்கலான நிலவொளி, தேவ்தாஸின் முகத்தில் படும்போது, அதில் ஒருவிதமான சோர்வும், அதே சமயம் ஒருவிதமான பிடிவாதமும் தெரிகிறது. அவனது உள்ளுக்குள் ஒரு குரல் ஓயாமல் ஒலிக்கிறது: “பரு, உன்னை அடைய முடியாமல் போன இந்த வாழ்க்கை, உன்னைப் பிரிந்த பிறகு எதற்கோ?” [sigh]

அவர் எழுதிய அந்த வரிகளைப் பாருங்கள்: “உன் மீதுள்ள தீராத காதலால், நான் எனையே அழித்துக் கொள்கிறேன்; ஆனால், இந்த அழிவில் கூட உன் நினைவு மட்டுமே எனக்கு நிம்மதியைத் தருகிறது.”

சமூகத்தின் படிநிலை, உயர்குடி கௌரவம், குடும்பப் பெருமை—இவை தேவ்தாஸின் வாழ்க்கையைச் சுற்றியுள்ள சுவர்கள். அவனது பலவீனம் அவன் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவையும் தீர்மானிக்கிறது. சந்த்ரமுகியின் நிபந்தனையற்ற அன்பைப் பெறத் துடிக்கும் தேவ்தாஸ், அந்த அன்பை ஏற்கும் தகுதியையும் தன் கடந்த காலத்தின் மீதான மோகத்தால் இழந்துவிடுகிறான்.