ஜுல்தான்

இந்தக் கதையின் இறுதியில், ஒரு பெண்ணின் கண்ணியம் மற்றும் சுதந்திரம் குறித்த உங்கள் பார்வைகள் முற்றிலும் மாறிப்போயிருக்கும். பன்னாலால் படேலின் “Jhultan” வெறும் நாவல் அல்ல; அது ஒரு பெண்ணின் ஆன்மா சிறகடிக்கத் துடிக்கும்போது சமூகத்தின் சங்கிலிகள் எப்படி இறுக்குகின்றன என்பதற்கான ஓர் ஆழமான சாட்சியம்.

கிராமத்தின் வறண்ட காற்று முகத்தில் வீசுகிறது. சூரியன் உச்சிப்பொழுதில் சுட்டெரிக்க, வீட்டின் இருண்ட மூலையில் ஜீவி அமர்ந்திருக்கிறாள். அவளது கணவன் விட்டலின் அலட்சியமான குரல் சுவர்களைத் துளைத்து வருகிறது, மாமியாரின் கூர்மையான பார்வைகளோ அவளைக் குற்றவாளியைப் போலப் பார்க்கின்றன. [short pause]

அப்போதுதான் பால்ய கால நண்பன் காலுவின் வருகை நடக்கிறது. அங்கே நடக்கும் உரையாடலை எண்ணும்போது நெஞ்சம் கனக்கிறது. விட்டல் கத்துகிறான்: “இந்த ஊர் என்ன பேசும் என்று உனக்குத் தெரியாதா? உன் மௌனம் என் மானத்தை வாங்குகிறது!” அதற்கு ஜீவியின் அமைதியான பதில்: “மௌனம் மானத்தின் அடையாளம் அல்ல, அது என் தனிமையின் அழுகுரல்.” [sigh]

ஜீவியின் உள்ளமோ ஒரு பெரும் போராட்டத்தின் களமாக இருக்கிறது. தான் நேசிக்கும் மனிதனிடம் கூட அன்பு காட்ட முடியாத அவல நிலை. பன்னாலால் படேல் மனித மனதின் இக்கட்டான சூழல்களை மிக நேர்த்தியாகப் படம்பிடிக்கிறார். அவர் எழுதும் ஒவ்வொரு வரியிலும் வர்க்கப் பாகுபாடுகளும், ஒடுக்கப்பட்ட பெண்களின் வலியும் ததும்புகின்றன. “மண்ணின் வாசம் வீசும் இந்த ஊரில், மனிதர்களின் அன்பு மட்டும் ஏன் மணமற்றதாக இருக்கிறது?” என்று அவர் எழுதும் வரிகள், ஒட்டுமொத்த நாவலின் ஆன்மாவையும் பிரதிபலிக்கின்றன.

இந்தக் கதையின் உண்மையான சாராம்சம், அன்பு மறுக்கப்பட்ட ஒரு பெண், சமூகத்தின் அழுத்தங்களை மீறித் தன் அடையாளத்தை எப்படித் தேடுகிறாள் என்பதுதான். சாவுகள் மற்றும் விபத்துகள் நிறைந்த அந்த கிராமத்து வாழ்க்கையில், ஜீவி கடைசியில் எடுக்கும் அந்தத் துணிச்சலான முடிவு என்ன? அவள் அந்தப் பந்தனங்களை உடைத்து வெளிவருவாளா? அல்லது காலம் அவளை மீண்டும் அந்தச் சங்கிலிகளுக்குள்ளேயே முடக்கப்போகிறதா?

ஜீவியின் மௌனம் உடைந்து அவள் கர்ஜிக்கத் தொடங்கும் அந்தத் தருணத்தைக் காண, “Jhultan” பக்கங்களை நீங்கள் புரட்டித்தான் ஆக வேண்டும். [uhm] அந்தப் பயணம் உங்களை அதிர வைக்கும்.