ഝുൽത്താൻ

സ്നേഹത്താൽ തളച്ചിടപ്പെട്ട ഒരു തടവറയിൽ, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി തുടിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സ് എങ്ങനെയാണ് സ്വന്തം ചിറകുകൾ വീണ്ടെടുക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് പന്നലാൽ പട്ടേലിന്റെ ‘Jhultan’.

ഗ്രാമീണ ഭാരതത്തിന്റെ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസംമുട്ടുന്ന ജീവിയുടെ കഥയാണിത്. ഭർത്താവ് വിഠലിന്റെ അവഗണനയും അമ്മായിയമ്മയുടെ കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങളും അവളുടെ ലോകത്തെ ഒരു ചെറിയ ഇടത്തേക്ക് ചുരുക്കുന്നു. അടുക്കളയിലെ പുകമണം നിറഞ്ഞ വായുവിൽ, വാടിയ ചാണകത്തിന്റെ ഗന്ധം കലർന്ന ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ജീവി തന്റെ മടുപ്പിക്കുന്ന ദിനചര്യകൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. പുറത്ത് വെയിൽ കഠിനമായി കത്തുന്നു, എന്നാൽ ജീവിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മരുഭൂമിയുടെ നിശബ്ദതയാണ്.

അപ്പോഴാണ് ബാല്യകാല സുഹൃത്തായ കാലുവിന്റെ തിരിച്ചുവരവ്. ഒരു ചെറിയ സ്നേഹത്തിന്റെ കണിക പോലും ലഭിക്കാത്ത അവൾക്ക്, കാലുവിന്റെ സാമീപ്യം വറ്റാത്ത ഒരു അരുവിയായി മാറുന്നു. പന്നലാൽ പട്ടേൽ ഈ നിമിഷത്തെ അവിസ്മരണീയമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

“എന്തുകൊണ്ട് നീ ഇത്ര വൈകി?” എന്ന് ജീവി ചോദിക്കുമ്പോൾ, കാലുവിന്റെ മറുപടിയിൽ ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഴുവൻ നിഷ്കളങ്കതയും നിറയുന്നു. എന്നാൽ ഈ സൗഹൃദം വിഠലിന്റെ മനസ്സിൽ അസൂയയുടെ കനലുകൾ എരിയിക്കുന്നു. സംശയത്തിന്റെ കരിനിഴൽ വീണ ആ വീട്ടിൽ, ജീവി കുറ്റാരോപിതയാകുന്നു. [sigh] ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതവേ, പട്ടേലിന്റെ തൂലിക വികാരങ്ങളുടെ മൂർച്ചയുള്ള കത്തിയായി മാറുന്നു. ‘അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോൾ ഒരു പക്ഷിക്ക് പറക്കാൻ കഴിയാത്ത ആകാശത്തെ നോക്കിയിരുന്നു’ എന്ന വരിയിൽ, അവളുടെ നിസ്സഹായതയുടെ ആഴം വ്യക്തമാകുന്നു.

ഈ കൃതി വെറുമൊരു കഥയല്ല; അത് സാമൂഹികമായ ചങ്ങലകളോടുള്ള ഒരാളുടെ മൗനപരമായ കലാപമാണ്. സ്നേഹമില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങൾ ഒരു മനുഷ്യനെ എങ്ങനെ ശൂന്യമാക്കുന്നു എന്നും, ഒരു വലിയ ദുരന്തം എങ്ങനെയാണ് ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതെന്നും പട്ടേൽ വരച്ചുകാട്ടുന്നു. തന്റെ അസ്തിത്വം അടിയറ വെക്കാൻ തയ്യാറാകാതെ, കടുത്ത പ്രതിസന്ധികൾക്കിടയിലും ജീവി എടുക്കുന്ന ആ ധീരമായ തീരുമാനമാണ് ‘Jhultan’-ന്റെ ആത്മാവ്.

അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഒരാൾ എപ്പോഴാണ് പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നത്? സ്വന്തം വിധിയെഴുതാനുള്ള അവകാശം തട്ടിയെടുക്കാൻ ജീവി നടത്തുന്ന ആ പോരാട്ടം അവസാനിക്കുന്നത് എവിടെയാണ്? ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ, ഈ ഹൃദയസ്പർശിയായ കൃതി നിങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരിക്കണം.