அசுரவித்து

இந்தக் கதையின் இறுதிப் பகுதியை நீங்கள் அடைந்து முடிக்கும்போது, அதிகாரத்தையும் குடும்பப் பிணைப்பையும் குறித்து நீங்கள் இன்றுவரை கொண்டிருந்த பிம்பங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் தவிடுபொடியாகிவிடும்.

எம். டி. வாசுதேவன் நாயரின் “Asuravithu” வெறும் நாவல் அல்ல; அது ஒரு நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பின் சிதைவை, ஒரு மனிதனின் ஆத்மாவோடு சேர்த்துப் பதிவு செய்யும் தீராத ஆவணம். கோவிந்தன்குட்டி என்ற இளைஞனின் கதையின் ஊடாக, ஒரு பாரம்பரியக் குடும்பத்தின் அந்தப்புரத்து வாசனை, அங்கு எரியும் விளக்குகளின் மங்கலான ஒளியில் தெரியும் நிழல்கள், சிதையும் உறவுகளின் கசப்பு என அனைத்தையும் நாம் கண்முன்னே காண்கிறோம்.

ஒரு காட்சியை நினைவுகூருங்கள்; கோவிந்தன்குட்டியின் உள்மனதில் எழும் போராட்டத்தை எம். டி. வாசுதேவன் நாயர் செதுக்கியிருக்கும் விதம் அசாத்தியமானது. ஒரு கணம், தன் மூதாதையர் விட்டுச் சென்ற சொத்தின் உரிமையாளனாகத் தன்னை உணர்கிறான், அடுத்த கணம் அந்தப் பழைய கட்டுமானமே தன் வாழ்வைச் சிறைபிடித்திருப்பதை உணர்ந்து [short pause] துடிக்கிறான்.

“நீ இந்தச் சுவர்களுக்குள் இன்னும் எத்தனை காலம்தான் அடிமையாக இருக்கப் போகிறாய்?” என்று ஒரு கதாபாத்திரம் வினவும் அந்தத் தருணம், மனிதன் தன் வேர்களோடு கொள்ளும் போரைத் தத்ரூபமாகக் காட்டுகிறது. [medium pause]

எம். டி. வாசுதேவன் நாயரின் எழுத்துக்கலை ஒரு கத்தி முனையைப் போன்றது. அவர் ஒரு இடத்தில் எழுதுவார்: “காலம் கழியும் வேகத்தில், மனிதர்கள் தங்கள் பழைய அடையாளங்களைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, புதிய வேதனைகளைத் தழுவிக்கொள்கிறார்கள்.” இந்த வரிகள், இந்த நாவலின் ஆன்மாவை அப்படியே பிரதிபலிக்கின்றன.

இந்த புத்தகம் முன்வைக்கும் மிக முக்கியமான கேள்வி இதுதான்: பாரம்பரியம் என்பது நமக்குப் பாதுகாப்பா, அல்லது அது ஒரு கவசம்போல நம்மைச் சிறைபிடித்திருக்கிறதா? அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருக்கும்போது கையில் கிடைப்பது என்ன, அது நழுவிப் போகும்போது இழப்பது என்ன? இந்த நாவல் நம்மை உறைய வைக்கும் உண்மைகளை நோக்கி நகர்த்துகிறது. [sigh]