ಅಸುರವಿತು

ಗೋವಿಂದನ್ ಕುಟ್ಟಿ. ನಾಯರ್ ಕುಟುಂಬದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಅವನು, ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ನಡುವಿನ ಕಂದಕವನ್ನು ದಾಟಲು ಹೆಣಗಾಡುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಳೆಯ ಭರವಸೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ನೀವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಎಂ.ಟಿ. ವಾಸುದೇವನ್ ನಾಯರ್ ಅವರ ‘Asuravithu’ ಕಾದಂಬರಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಹಳೆಯದಾದ ಜಮೀನ್ದಾರಿ ಪದ್ಧತಿಯ ಪತನ ಮತ್ತು ಹೊಸದೊಂದು ಸಮಾಜದ ಉದಯದ ನೋವು ಹಾಗೂ ನಲಿವಿನ ಕಥನ.

ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ. ಗೋವಿಂದನ್ ಕುಟ್ಟಿ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ತರವಾಡು ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬು ಕವಿದಿದೆ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಮರದ ಬಾಗಿಲುಗಳ ಕಟು ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ನೆನೆದ ಮಣ್ಣಿನ ಸುವಾಸನೆ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಿದೆ. [short pause] ಅವನು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಮರ್ಯಾದೆ ಮತ್ತು ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ನಡುವೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆಗ ಅವನ ಅಣ್ಣನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ: “ನಮ್ಮ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವುದು ಪೂರ್ವಿಗರ ಅಹಂಕಾರ, ಅದನ್ನೇ ನೀನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ಹೊರಟಿದ್ದೀಯಾ?” ಅದಕ್ಕೆ ಗೋವಿಂದನ್ ಕುಟ್ಟಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: “ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣ ಒಂದೇ ಅಣ್ಣ, ಆದರೆ ಆ ರಕ್ತಕ್ಕೆ ಈಗ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಬೇಕಾಗಿದೆ.”

ಇಲ್ಲಿ ಎಂ.ಟಿ. ಅವರ ಬರಹಗಾರಿಕೆಯ ಶಕ್ತಿ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅವರು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ, ಅಷ್ಟೇ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ನಮಗೆ ಪಾತ್ರಗಳ ನೋವು ನಮ್ಮದೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. “ಹಳೆಯ ಮರಗಳು ಉರುಳುವಾಗ ಭೂಮಿ ನಡುಗಲೇಬೇಕು” ಎಂಬ ಸಾಲು ಬದಲಾವಣೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. [sigh]

ಈ ಕೃತಿಯ ಒಳಾರ್ಥ ಬಹಳ ಆಳವಾದುದು. ಅಧಿಕಾರ, ಭೂಮಿ, ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಹೋರಾಟದ ನಡುವೆ, ಬದಲಾವಣೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಹೊರಗಿನ ಕ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಒಳಗಿನ ಅರಿವು ಎಂದು ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. [medium pause]

‘Asuravithu’ ಕೇವಲ ಇತಿಹಾಸವಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ನಿರಂತರ ಹುಡುಕಾಟದ ಕಥೆ. ಸಮಾನತೆಗಾಗಿ ನಡೆಸುವ ಹೋರಾಟದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಅಡೆತಡೆಗಳು, ಸೋಲುಗಳು ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಸಿಗುವ ಸಣ್ಣ ಗೆಲುವು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನೊಂದು ಆಳವಾದ ಯೋಚನೆಗೆ ದೂಡುತ್ತವೆ.