ஃபனியம்மா

அந்த அறையின் மூலையில், விளக்குச் சுடர் மெல்ல ஆடிக்கொண்டிருக்க, வாசலில் ஊதுபத்தியின் மணம் காற்றைச் சுமையாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. சுவர்களில் நிழல்கள் நீண்டு, ஒரு பெண்ணின் வாழ்வை விழுங்கத் துடிக்கும் இருளைப் போல் படர்கின்றன. சிறுமியாக மணம் முடித்துத் தரப்பட்டவள், இப்போது ஒரு கைம்பெண் – தலை மழித்து, வெண்ணிற ஆடை உடுத்தி, ஒரு மூலையில் ஒடுங்கிக் கிடக்கிறாள். இதுதான் எம்.கே. இந்திராவின் “Phaniyamma”.

இந்த நாவல் வெறும் கதையல்ல; இது ஒரு பெண்ணின் ஆன்மா, சமூகத்தின் இரும்புக் கோட்டைகளுக்கு இடையே எப்படித் தப்பிப் பிழைக்கிறது என்பதன் சாட்சி. ஒரு கைம்பெண் என்றால், அவள் இருண்ட அறைக்குள் முடக்கப்பட வேண்டும் என்று விதித்த சமூகம், ஃபணியம்மாவை முடக்கப் பார்த்தது. ஆனால், அவள் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சுவர்களைக் கற்களால் கட்டாமல், கனிவாலும் அறத்தாலும் உடைக்கிறாள். [sigh]

ஒரு காட்சியை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. தன் மீது திணிக்கப்பட்ட வறுமையையும் அவமானத்தையும் தாண்டி, ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்கு அவள் உதவி செய்யும் தருணம் அது. அங்கே உரையாடல் இப்படி ஒலிக்கிறது: “ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாய்?” என்று ஒருத்தி கேட்க, “என் விதி என்னை முடக்கலாம், ஆனால் என் மனிதாபிமானத்தை அல்ல” என்று ஃபணியம்மா அமைதியாகப் பதிலளிக்கிறாள். அந்த அமைதிக்குள் எத்தனை பெரிய புரட்சி ஒளிந்திருக்கிறது!

எம்.கே. இந்திரா ஒரு தேர்ந்த ஓவியரைப் போல, ஃபணியம்மாவின் அகப்போராட்டத்தை வரைகிறார். அவள் அச்சத்தை விட, அவளது பிடிவாதமான தார்மீக உறுதிதான் இந்த நூலின் உயிர். “துயரம் என்பது வெறும் தழும்பு அல்ல, அது ஒரு போர்க்கருவி” என்று அவர் எழுதும் வரிகள் நெஞ்சை உலுக்குபவை.

இந்த நாவல் என்ன சொல்கிறது? அதிகாரமும், சம்பிரதாயங்களும் ஒரு மனிதனைச் சிறைபிடிக்கலாம், ஆனால் உண்மையான சுதந்திரம் ஒருவரது உள்ளுக்குள் இருந்துதான் பிறக்கிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது. ஃபணியம்மாவின் மௌனமான வாழ்க்கை, நம் சமூகத்தின் அதிகார மையங்களுக்கு எதிராக வீசப்பட்ட ஒரு பெரும் சவால்.

வாழ்க்கை உங்களை ஒரு மூலையில் தள்ளிவிட்டால், அங்கே நீங்கள் எப்படி மலர்வீர்கள்? ஃபணியம்மாவின் அந்தப் பயணத்தை, அவளது அந்த அசாத்தியமான மனஉறுதியை நீங்கள் நேரில் உணர வேண்டும். இந்த வாழ்வின் அர்த்தம், அன்பு மற்றும் நீதியின் பரிமாணங்களை அறிய, நீங்கள் வாசிக்க வேண்டிய காவியம் இது. [short pause]