வசுமதி நு வதன்

வசுமதி, ஒரு இறுக்கமான வீட்டுச் சுவர்களுக்குள் தன் அடையாளத்தைத் தொலைத்துவிட்டு, மெல்ல மெல்ல மூச்சுத் திணறும் ஒரு பெண். அவளது சமையலறையின் வாசனை, புகையும் விறகு அடுப்பின் வெப்பம், மற்றும் அவளது கணவன் ராமன்லால் வீசும் அதிகாரத் தொனி – இவை அனைத்தும் வசுமதியை ஒரு கூண்டுக்குள் அடைத்து வைத்திருக்கின்றன. ஆனால், அவளது ஆன்மா அந்த நான்கு சுவர்களைத் தாண்டி பறக்கத் துடிக்கிறது.

சுனில்லால் மாடியா எழுதிய “Vasumati Nu Vatan” நாவலின் மையப்புள்ளி இதுதான். சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய குஜராத்தின் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளை, ஒரு பெண்ணின் அகப்போர் மூலமாக மாடியா கண்முன் நிறுத்துகிறார். வசுமதியின் தோழி சர்லா அவளைச் சந்திக்கும் அந்த ஒரு தருணத்தை மறக்க முடியாது. [short pause]

“இன்னும் எத்தனை காலத்திற்கு நீ இந்தச் சுவர்களைச் சுற்றியே உன் வாழ்வைச் சுருக்கிக்கொள்ளப் போகிறாய்?” என்று சர்லா கேட்க, அதற்கு வசுமதி, “என் உலகம் என் சமையலறை மட்டுமா? எனக்கென ஒரு வானம் கிடையாதா?” என்று கேட்கும் அந்த உரையாடல், ஒரு பெண்ணின் ஆழ்மனதின் வெளிப்பாடு. வசுமதி தன் கையில் மீண்டும் பேனாவை எடுக்கும்போது, அவளது கண்கள் மின்னுகின்றன; அது வெறும் எழுத்து அல்ல, அது அவளது சுதந்திரப் பிரகடனம்.

மாடியாவின் எழுத்தாற்றல் அபாரமானது. அவர் வர்ணிக்கும் விதம் நம்மை அந்த வீட்டிற்குள்ளேயே அழைத்துச் செல்லும். “அவள் தன் பழைய கனவுகளைத் தூசி தட்டி எடுத்தபோது, அறையின் ஜன்னல் வழியாக வந்த சூரிய வெளிச்சம் அவளது கைகளில் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை நிகழ்த்தியது” – இப்படி ஒவ்வொரு வரியிலும் அவர் ஒரு காவியத்தைப் படைத்திருக்கிறார்.

“Vasumati Nu Vatan” வெறும் ஒரு பெண்ணின் கதை மட்டுமல்ல; இது “வீடு” (வடன்) என்பது கல்லும் மண்ணும் அல்ல, அது நாம் நம்மைத் தேடிக் கண்டடையும் ஒரு மனநிலை என்பதை உணர்த்தும் ஆழமான வாதம். [sigh] வசுமதி தனது சுயத்தை மீட்டெடுக்கத் தன் இல்லத்தைத் துறக்கும்போது, அவள் எதை இழக்கிறாள்? எதை அடைகிறாள்? அவளது இந்தத் தேடல் அவளை எங்கே கொண்டு சேர்க்கும்? இந்த வாசனை மிகுந்த, உணர்வுப்பூர்வமான பயணத்தைத் தொடர்ந்து கேட்க, இந்த நாவலை முழுமையாக வாசித்துப் பாருங்கள். இது உங்கள் வாழ்க்கைப் பார்வையை மாற்றக்கூடும்.