சம்ஸ்காரா

ஒரு நாள் காலை, உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் நீங்கள் கடைப்பிடித்த அத்தனை விதிகளும், தர்மங்களும், நம்பிக்கைகளும் ஒரு நொடியில் அர்த்தமற்றதாகிப் போனால் என்ன செய்வீர்கள்? உங்கள் அடையாளமே ஒரு கேள்விக் குறியாக மாறினால், நீங்கள் எங்கே செல்வீர்கள்?

யூ.ஆர். அனந்தமூர்த்தியின் “Samskara” நாவல், நம்மை அத்தகையதொரு தர்ம சங்கடத்தில் நிறுத்துகிறது. துர்வாசபுரத்தின் கிராமப்புற அந்தணர் குலத்தின் தலைவன் பிராணேசாச்சார்யா. நாராயணப்பா என்ற நாத்திகன் இறந்தபோது, அவனுக்கு ஈமச்சடங்குகள் செய்ய வேண்டுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. நாராயணப்பா சாஸ்திரங்களை மீறியவன், ஆனால் அவன் ஒரு பிராமணன். இந்தச் சிக்கலில் சிக்கிய பிராணேசாச்சார்யாவின் மனசாட்சி உலைக்களமாகிறது.

நாவலின் ஒரு முக்கியமான காட்சி என் நினைவில் அழியாமல் இருக்கிறது. பிராணேசாச்சார்யா தனது மறைந்த மனைவியின் சேலையின் வாசனையையும், வீட்டின் இருண்ட மூலையில் எரியும் ஒரு துளி அகல் விளக்கின் ஒளியையும் உணர்கிறான். அவன் தவிப்புடன் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொள்கிறான்: “என் வாழ்நாள் முழுதும் நான் கற்ற வேதாந்தங்கள் இப்போது எங்கே? இந்த மனிதனின் பிணம் எனக்குத் தரும் அறைகூவல் என்ன?”

அவன் அந்த ஊரை விட்டு வெளியேறுகிறான். ஒரு அறிமுகமில்லாத பெண்ணுடன் அவன் கொள்ளும் உறவு, அவனது பவித்திரமான ஆளுமையைச் சிதறடிக்கிறது. [medium pause] இது வெறும் கதை அல்ல; அதிகாரத்தின் பெயரால் மூடப்பட்டிருக்கும் மனிதனின் போலித்தனத்தை உடைக்கும் ஒரு கண்ணாடி.

யூ.ஆர். அனந்தமூர்த்தியின் எழுத்து நடை அசாத்தியமானது. அவர் ஒரு இடத்தில் எழுதுவார்: “தர்மத்தின் சுமை ஒரு மனிதனை உயர்த்துவதற்குப் பதிலாக, அவனது ஆன்மாவை எப்படி வறண்ட நிலத்தைப் போல பிளக்க வைக்கிறது?” [short pause]

[sigh] இந்த நாவல் நம்மிடம் கேட்பது ஒன்றே ஒன்றுதான். நாம் பின்பற்றும் சடங்குகளா முக்கியம், அல்லது மனித நேயமா? ஒருமுறை நாராயணப்பாவிடம் பிராணேசாச்சார்யா விவாதிக்கும்போது, அவன் கேட்கும் பதில், அந்தப் புத்தகத்தின் மொத்த ஆன்மாவையும் பிரதிபலிக்கிறது. அந்தத் தருணத்தில் பிராணேசாச்சார்யா உணரும் உண்மை, வாசகர்களாகிய நம்மை உலுக்கி எடுக்கிறது.