ചോമന ദുഡി

ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ തകരുമ്പോൾ ഉയരുന്ന നിശബ്ദമായ നിലവിളിയാണ് ‘Chomana Dudi’. തന്റെ അധ്വാനത്തിലൂടെ സ്വന്തമായി ഒരിത്തിരി മണ്ണ്, അതായിരുന്നു ചോമന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥന. എന്നാൽ ജാതിയുടെയും അയിത്തത്തിന്റെയും കടുപ്പമുള്ള വേലിക്കെട്ടുകൾക്കിടയിൽ, ആ സ്വപ്നം ഒരു മരീചികയായി അവശേഷിക്കുന്നു.

കെ. ശിവരാമ കാരന്ത് വരച്ചുകാട്ടുന്ന ഈ ചിത്രം അതിതീവ്രമായ ഒരനുഭവമാണ്. വെയിൽ അരിച്ചു കയറുന്ന പാടത്തിന്റെ മണം, വിയർപ്പും അഴുക്കും കലർന്ന മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം. അവിടെ, ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ ചോമൻ തന്റെ ‘ദുടി’ എന്ന കൊച്ചു വാദ്യവുമായി ഇരിക്കുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ ഡ്രമ്മിൽ താളം പിടിക്കുമ്പോൾ, അതിൽ നിന്നും പുറപ്പെടുന്നത് കേവലം ശബ്ദമല്ല; തലമുറകളായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവന്റെ ആത്മാവിന്റെ തേങ്ങലാണ്.

എനിക്ക് ഇപ്പോഴും മറക്കാനാകാത്ത ഒരു സംഭാഷണമുണ്ട്. താൻ കൊതിക്കുന്ന ആ ചെറിയ ഭൂമി കിട്ടുമോ എന്ന് മകനോട് ചോദിക്കുന്ന ചോമന്റെ സ്വരത്തിൽ ഒരു വലിയ പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. അതിന് മകൻ മറുപടി പറയുന്നത് ആ വരികളിലാണ്: “ഈ മണ്ണിൽ നമുക്ക് അവകാശമില്ല അച്ഛാ, ഇവിടെ നാം വെറും നിഴലുകൾ മാത്രമാണ്.” ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ചോമന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണരുന്ന ഭയം, സ്വന്തം അസ്തിത്വം പോലും ഈ മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞുപോയെന്ന തിരിച്ചറിവ്, അത് വായനക്കാരെ വല്ലാതെ ഉലയ്ക്കുന്നു. [medium pause]

ഈ നോവലിന്റെ കാതൽ, അധികാരം എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ കെടുത്തിക്കളയുന്നത് എന്നതാണ്. മതം, ജാതി, ദാരിദ്ര്യം എന്നിവ ചേർന്നൊരുക്കുന്ന ചങ്ങലയിൽപ്പെട്ട് ചോമന്റെ കുടുംബം ചിതറിപ്പോകുന്നു. കാരന്തിന്റെ രചനാശൈലി അതിഗംഭീരമാണ്. അസാമാന്യമായ മിതത്വത്തോടെ അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: “ചോമന്റെ ദുടിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന താളം, ഒരുപക്ഷേ നീതി തേടിയുള്ള ഒടുവിലത്തെ യാത്രയായിരുന്നു.” [short pause]

മനുഷ്യന്റെ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് മുന്നിൽ പോലും തോൽക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവന്റെ കഥയാണിത്. ഈ പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ, വെറും ഒരു കഥയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നീറുന്ന ഒരു വലിയ ചോദ്യം ബാക്കിയാകുന്നു. അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയാത്ത നിസ്സഹായതയുടെ ആ താളം ചോമന്റെ ‘ദുടി’യിലൂടെ ലോകം കേൾക്കുന്നു. [sigh]

ഈ പുസ്തകം നിങ്ങൾ മുഴുവനായി വായിക്കുമ്പോൾ, ആ താളം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ആ ചോദ്യാചിഹ്നം ഒടുവിൽ എവിടെ അവസാനിക്കും? ചോമന്റെ ദുടി നിലയ്ക്കുമ്പോൾ ബാക്കിയാകുന്നത് എന്ത്? അത് കണ്ടെത്താൻ ‘Chomana Dudi’ നിങ്ങൾ തീർച്ചയായും വായിക്കണം.