മഹാഭോജ്

ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ വിയർപ്പും ചോരയും മണക്കുന്ന ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികളിലേക്ക് നോക്കി, മന്നു ഭണ്ഡാരി എഴുതിയ ഒരു തീക്ഷ്ണമായ അക്ഷരസാക്ഷ്യമാണ് Mahabhoj. അധികാരം എങ്ങനെയാണ് ഒരു പാവപ്പെട്ടവന്റെ മരണത്തെപ്പോലും തങ്ങളുടെ ആയുധമാക്കി മാറ്റുന്നതെന്ന് നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ, എഴുത്തുകാരിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകഞ്ഞു. ആ നീതിനിഷേധത്തിന്റെ രോഷമാണ് ഈ നോവലിലൂടെ അവർ പുറത്തേക്ക് ഒഴുക്കിയത്.

നിസ്സഹായനായ സുഖ എന്ന ദളിത് യുവാവിന്റെ മൃതദേഹം ഒരു നിർമ്മാണ സൈറ്റിന് സമീപം കാണപ്പെടുന്നു. വായുവിൽ അഴുകിയ ഗന്ധവും നിശബ്ദതയും നിറയുന്ന ആ രംഗം മന്നു ഭണ്ഡാരിയുടെ തൂലികയിൽ അതിശക്തമാണ്. ചുടലയിലെ ചിതയിലെന്നപോലെ, ചുറ്റുമുള്ള രാഷ്ട്രീയക്കാർ ഈ മരണത്തെ ഒരു ‘മഹാഭോജ്’ അഥവാ വലിയ വിരുന്നായി മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അവർക്ക് സുഖ ഒരു മനുഷ്യനല്ല, മറിച്ച് അധികാരം ഉറപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു ചീട്ടാണ്.

ഈ നോവലിലെ ഏറ്റവും ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു സംഭാഷണം ഓർക്കുക. നീതിക്കായി അലയുന്നവരോട് ഉന്നതനായ ‘ദാ സാഹേബ്’ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്: “സത്യം കൊണ്ട് മാത്രം വിശപ്പടക്കാൻ ആർക്കെങ്കിലും കഴിയുമോ?” അധികാരത്തിന്റെ ധാർഷ്ട്യം നിറഞ്ഞ ആ ശബ്ദത്തിന് മുന്നിൽ സാധാരണക്കാരന്റെ ദയനീയമായ നിശബ്ദത എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് മന്നു ഭണ്ഡാരി വരച്ചുകാട്ടുന്നു. [sigh] അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവർക്ക് നീതി എന്നത് വെറും ഒരു കളിപ്പാവ മാത്രമാണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് വായനക്കാരെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തും.

മന്നു ഭണ്ഡാരിയുടെ ഭാഷ മൂർച്ചയേറിയതാണ്. അവർ എഴുതുന്നു: “അധികാരം ഒരു വിരുന്നാണ്, അതിൽ അവസാനത്തെ കഷ്ണം വരെ പങ്കിട്ടെടുക്കാൻ എല്ലാവരും മത്സരിക്കുന്നു.” സാംസ്കാരികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ഈ നഗ്നസത്യം വിളിച്ചുപറയുന്നതിലൂടെ, Mahabhoj കേവലമൊരു നോവലല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മുഖത്തേറ്റ വലിയൊരു അടിയാണ്.

നീതിയോ അതോ വിട്ടുവീഴ്ചയോ? സുഖയുടെ മരണത്തിന് പിന്നിലെ സത്യം ഒരിക്കലും പുറത്തുവരില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, ആ വേദന പേറി ജീവിക്കുന്നവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാൻ വായനക്കാർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടോ? ഈ കഥയുടെ ഓരോ വരിയും നിങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യും, നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളെ പിടിച്ചുലയ്ക്കും. അധികാരം സത്യത്തെ മൂടിവെക്കുമ്പോൾ, ജയിക്കുന്നത് ആരാണ്? ഇനിയും ബാക്കിയുള്ള ഈ മഹാഭോജ് ആസ്വദിക്കാൻ പുസ്തകം പൂർണ്ണമായി വായിക്കുക.