പിഞ്ചർ

ഈ കഥയുടെ അവസാനത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, വ്യക്തിത്വത്തെയും അതിർവരമ്പുകളെയും കുറിച്ച് നിങ്ങൾ പുലർത്തിയിരുന്ന എല്ലാ ധാരണകളും അടിമുടി മാറിയിട്ടുണ്ടാകും. അമൃത പ്രീതമിന്റെ ‘Pinjar (The Skeleton)’ എന്ന കൃതി, വെറുമൊരു വിഭജനത്തിന്റെ കഥയല്ല, മറിച്ച് തകർക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീ സ്വന്തം ആത്മാവിനെ വീണ്ടെടുക്കുന്നതിന്റെ തീക്ഷ്ണമായ ആഖ്യാനമാണ്.

പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ പ്രകാശിക്കുന്ന ആ രാത്രിയിൽ, പുരോ എന്ന യുവതിയുടെ ജീവിതം എന്നെന്നേക്കുമായി മാറുകയാണ്. അപ്രതീക്ഷിതമായി റാഷിദ് അവളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ആ ഗ്രാമത്തിലെ വായുവിൽ ഭയത്തിന്റെയും അജ്ഞാതമായ എന്തോ ഒന്നിന്റെയും ഗന്ധം നിറയുന്നു. വീടിന്റെ സുരക്ഷിതമായ ചുവരുകൾക്ക് അപ്പുറം, അപരിചിതമായ ഒരിടത്തേക്ക് അവൾ പറിച്ചുനടപ്പെടുന്നു.

എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിട്ടുപോകാത്ത ഒരു സംഭാഷണമുണ്ട്. പുരോയുടെ തകർന്ന മനസ്സും റാഷിദിന്റെ കുറ്റബോധവും തമ്മിലുള്ള ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ റാഷിദ് ചോദിക്കുന്നു: “എന്തിനാണ് നീ എന്നെ ഇത്രയധികം വെറുക്കുന്നത്?” പുരോ മറുപടി നൽകുന്നു: “വെറുക്കാനല്ല, തിരിച്ചറിയാനാണ് ഞാൻ പാടുപെടുന്നത്. എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്റെ പേര് മാത്രമല്ല, എന്റെ കാലുചുവട്ടിലെ മണ്ണു കൂടിയാണ്.”

തന്റെ ഉള്ളിലെ ആന്തരിക സംഘർഷത്തെക്കുറിച്ച് അമൃത പ്രീതം എഴുതുന്നു: “അവൾ ഒരു ചങ്ങലയിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട അസ്ഥികൂടം പോലെയായി, പക്ഷേ ആ അസ്ഥികൂടത്തിനുള്ളിൽ ഒരു അഗ്നി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.” [sigh]

ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ കാതൽ, അധികാരം എങ്ങനെയാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉടലിനെയും മനസ്സിനെയും ഒരു കൂടിലാക്കി മാറ്റുന്നത് എന്നതിലാണ്. എന്നാൽ അതിനപ്പുറം, ആ കൂടിനെ ഭേദിച്ച് പുറത്തുവരാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ അസാമാന്യമായ കരുത്തിനെ ഇത് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. അമൃത പ്രീതമിന്റെ തൂലികയിൽ തെളിയുന്ന ഭാഷയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സൗന്ദര്യമുണ്ട്. “ഓരോ തുള്ളി കണ്ണുനീരിലും ചരിത്രം അതിന്റെ കറുത്ത അടയാളങ്ങൾ എഴുതിച്ചേർത്തു” എന്ന് അവർ എഴുതുമ്പോൾ, വായനക്കാരൻ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ആ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.

ഒടുവിൽ, സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ അവസരം ലഭിക്കുമ്പോൾ, പുരോ ഒരു നിർണ്ണായക തീരുമാനമെടുക്കുന്നു. ആ തീരുമാനത്തിന് പിന്നിലെ സത്യമെന്ത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് അവൾ മടങ്ങാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ നിങ്ങളെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തും, ഒപ്പം ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ തീവ്രമായ ജീവിതയാത്രയിലേക്ക് ഒരു ചുവടുവെക്കൂ. പുരോയുടെ ആത്മാവ് നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നു.