ഗോരഖ്ഗഡ്

മറാഠാ ചരിത്രത്തിന്റെ രക്തം പുരണ്ട താളുകളിൽ നിന്നും ഉയർന്നുവന്ന, ധീരതയുടെയും ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെയും ജീവസ്സുറ്റ സ്മാരകമാണ് “Gorakhgad”. അധികാരത്തിന്റെ മധുരത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം മണ്ണിൽ ചതിക്കുഴികൾ ഒരുക്കുന്നവരുടെ കഥ പറയുന്ന ഈ പുസ്തകം, പരാജയത്തിലും അന്തസ്സ് കണ്ടെത്താൻ മനുഷ്യനെ പഠിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിനെ വേറിട്ടു നിർത്തുന്നത്.

വിശ്വാസ് പാട്ടീലിന്റെ തൂലികയിൽ “Gorakhgad” പുനർജനിക്കുമ്പോൾ, വായനക്കാരൻ അവിടുത്തെ കരിങ്കൽ ഭിത്തികൾക്കുള്ളിലെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദതയിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്നു. വെടിമരുന്നിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെയും രൂക്ഷഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ദൂരെനിന്നും മുഗൾ പടയുടെ ഇരമ്പൽ കേൾക്കാം. കോട്ടയുടെ സുരക്ഷാ ചുമതലയുള്ള സർദാർ സർവേയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആകുലതയല്ല, മറിച്ച് ഉറച്ച ദൃഢനിശ്ചയമാണ്. ഒരു വശത്ത് പുറമെ നിന്നുള്ള ശത്രു, മറുവശത്ത് ഉള്ളിലെ ചതിയൻ. [short pause]

ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു സംഭാഷണമുണ്ട് ഈ പുസ്തകത്തിൽ. ചതി തിരിച്ചറിഞ്ഞ സർദാർ സർവേ തന്റെ പടയാളിയോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്: “നമ്മുടെ നെഞ്ചിലെ ചോരയല്ലേ ഈ മണ്ണ് കുടിക്കുന്നത്? എന്നിട്ടും എന്തേ ഈ വഞ്ചന?” അതിനു മറുപടിയായി ആ ഭൃത്യൻ പറയുന്നത് അധികാരത്തിന്റെ അന്ധതയെക്കുറിച്ചാണ്. അത് കേൾക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റലാണ്. വിശ്വാസ് പാട്ടീൽ എഴുതുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക: “കോട്ടകൾ വീഴുന്നത് ശത്രുവിന്റെ വാൾത്തല കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം കൂടാരത്തിലെ പാമ്പുകളുടെ നാവുകൾ കൊണ്ടാണ്.” [medium pause]

ഈ പുസ്തകം വെറുമൊരു ചരിത്രകഥയല്ല. അധികാരം, വിശ്വസ്തത, മനുഷ്യൻ മരണത്തെ എങ്ങനെ നോക്കിക്കാണുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു പാഠമാണ്. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾ വായനക്കാരെ വല്ലാതെ ചിന്തിപ്പിക്കും. ജയിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള യുദ്ധമല്ല, മറിച്ച് മരിക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അഭിമാനത്തോടെ പൊരുതുന്നവന്റെ കഥയാണിത്. [sigh]

കോട്ട വീഴുമ്പോൾ ഒരു യുഗം അവസാനിക്കുന്നില്ല, പകരം വരുംതലമുറയ്ക്കുള്ള ഒരു വിപ്ലവത്തിന്റെ വിത്ത് പാകപ്പെടുകയാണ്. “Gorakhgad” വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ ഉയരുന്നത് ഒരു വലിയ ചോദ്യമാണ്: സ്വന്തം നാടിനും ആദർശത്തിനും വേണ്ടി നമ്മൾ എത്രത്തോളം വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാൻ തയ്യാറാണ്? ഈ ഇതിഹാസ സന്ദർഭങ്ങളുടെ പൂർണ്ണരൂപം അറിയാൻ വായനക്കാർ ഈ പുസ്തകത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുക. ഇതൊരു വായനയല്ല, മറിച്ച് ഒരു ചരിത്രനിമിഷത്തെ തൊട്ടറിയലാണ്.