ಗೋರಖಗಡ್

‘Gorakhgad’ ಕೇವಲ ಒಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲ; ಇದು ಮರಾಠರ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹೊತ್ತಿಸುವ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯುತ ಸಾಕ್ಷ್ಯ. ಈ ಕೃತಿಯು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದ ತ್ಯಾಗದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಕಥನವನ್ನಾಗಿಸದೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಜೀವಂತ ಅನುಭವವನ್ನಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಅದ್ಭುತ ಕಲೆ ಹೊಂದಿದೆ.

ವಿಶ್ವಾಸ್ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರು ‘Gorakhgad’ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಆ ಕಾಲದ ಕೋಟೆಯ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಕತ್ತಲೆಯ ಆವೃತವಾದ ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಗಳು, ಮಳೆಯ ಸಿಂಚನದಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಗಳು, ಮತ್ತು ಹಸಿ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ. [short pause] ಕೋಟೆಯೊಳಗಿನ ಆತಂಕದ ವಾತಾವರಣ ಎಷ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ, ಸೈನಿಕರ ಕತ್ತಿಗಳ ಸದ್ದು ಕೂಡ ಅತಿಯಾದ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಸರದಾರ ಸುರ್ವೆ ಕೋಟೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಕ್ಷಿತಿಜದತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಳೆಯ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಇದೆ, ಆದರೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಂತಹ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರವಿದೆ.

ನನಗೆ ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಶತ್ರುವಿನ ಸೈನ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆ ಸದ್ದು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಒಬ್ಬ ಯುವ ಸೈನಿಕ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಸರದಾರ, ನಮ್ಮ ಸಂಖ್ಯಾಬಲ ಕಮ್ಮಿಯಿದೆ, ನಾವು ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?” ಅದಕ್ಕೆ ಸರದಾರ ಸುರ್ವೆ ನೀಡುವ ಉತ್ತರ ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯ ಆತ್ಮ: “ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕಹಳೆ ಮೊಳಗಿದ ಮೇಲೆ ಗೆಲುವಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಆ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.” [medium pause]

ವಿಶ್ವಾಸ್ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಅವರು ಯುದ್ಧದ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಸೈನಿಕನ ಅಂತರಂಗದ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವುದರಲ್ಲಿ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಕೋಟೆಯ ಕಲ್ಲುಗಳ ಪ್ರತಿ ಕಣಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತು, ಇಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ರಕ್ತವಲ್ಲ, ಸ್ವರಾಜ್ಯದ ಕನಸನ್ನು ಕಂಡ ಹಿರಿಯರ ಬೆವರು.”

ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಅಡಗಿರುವ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಸೋಲು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕವಾದದ್ದು; ಆದರೆ ಆದರ್ಶಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದಾಗ ಮರಣ ಕೂಡ ಅಮರವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರು ಮರಾಠರ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಒಳಗಿನ ದ್ರೋಹದ ಕರಾಳತೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ನಿಖರವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. [sigh] ಈ ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಒಂದು ತೀವ್ರ ಸಂವೇದನೆಯಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಈ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಓದುವ ತವಕ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈಗಲೇ ಮೂಡಿದೆ ತಾನೇ?