ഇന്നലെ

കഴിഞ്ഞുപോയ ദിവസങ്ങൾ ഇന്നലെകളാണ്, പക്ഷേ ആ ഇന്നലെകൾ ബാക്കിവെച്ച മുറിവുകൾക്ക് ഇന്നും പച്ചപിടിച്ച ചോരയുടെ മണമുണ്ട്. കഴിഞ്ഞുപോയതിനെ ഓർമ്മയെന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, അതിന്റെ ഭാരം പേറുന്നവർക്ക് അതൊരു നിത്യമായ വർത്തമാനമാണ്. പി. കേശവദേവിന്റെ “Innale (Yesterday)” എന്ന കൃതി നമ്മോട് പറയുന്നത് ഇതാണ്; മായാത്ത മുറിവുകളെക്കുറിച്ചും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ നിശബ്ദമായ ആക്രോശങ്ങളെക്കുറിച്ചും.

[short pause]

തറവാടിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ മൂലയിൽ, മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, വിശപ്പിന്റെ വിറയലുമായി ആ മനുഷ്യൻ ഇരിക്കുന്നു. പുറത്ത് മഴയുടെ സംഗീതമല്ല, മറിച്ച് ഒലിച്ചുപോകുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ രോദനമാണ് കേൾക്കുന്നത്. മുറിയിൽ തണുത്ത കാറ്റും പഴയ തുണികളുടെ മണവും നിറയുന്നു. അപ്പോഴാണ് ആ സംഭാഷണം നടക്കുന്നത്. ഒരു ഭാഗത്ത് അധികാരിയുടെ അധികാരഗർവ്, മറുഭാഗത്ത് ഒന്നിനും വഴങ്ങാത്ത തൊഴിലാളിയുടെ ആത്മാഭിമാനം. “നിനക്കെന്തറിയാം എന്റെ വേദനയെക്കുറിച്ച്?” എന്ന് അവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ, ഉത്തരം ലഭിക്കാത്ത നിശബ്ദത ആ മുറിയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. [medium pause]

പി. കേശവദേവ് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുളും വെളിച്ചവും ഒരുപോലെ വരച്ചുകാട്ടുന്നു. വിശപ്പാണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രമാണി എന്ന് അദ്ദേഹം ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ തട്ടുകളിൽ താഴെക്കിടയിലുള്ളവരുടെ ചോരയിൽ കുതിർന്നാണ് മുകൾത്തട്ടിലെ വിഭവങ്ങൾ പടുത്തുയർത്തപ്പെടുന്നത് എന്ന് ഈ പുസ്തകം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. “അവർക്ക് അന്നന്നത്തെ അപ്പത്തിനായുള്ള നെട്ടോട്ടമായിരുന്നു ജീവിതം” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ, വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെടും. [sigh]

ഭാഷയുടെ ലാളിത്യത്തിൽ വലിയ സത്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കാൻ കേശവദേവിനുള്ള കഴിവ് അസാധാരണമാണ്. ഓരോ വരിയും ഒരു കണ്ണാടിയാണ്; അതിൽ നോക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം സുഖസൗകര്യങ്ങളുടെ പിന്നിലെ വിള്ളലുകൾ നമുക്ക് കാണാം. [uhm] ഈ കൃതി വായിച്ചുതീരുമ്പോൾ, കഴിഞ്ഞുപോയ ഇന്നലെകൾ എന്തിന് ഇത്രമേൽ വേദനിപ്പിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യം ബാക്കിയാകുന്നു.

നീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള ആ പോരാട്ടം അവിടിങ്ങനെ അവസാനിക്കുകയാണോ? അതോ ആ തീപ്പൊരി ഇനിയും കെട്ടിട്ടില്ലേ? ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം തേടി നിങ്ങൾ ഈ പുസ്തകത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലണം. മടക്കമില്ലാത്ത ഒരു യാത്രയ്ക്ക് നിങ്ങൾ തയ്യാറാണോ? ഈ സാർ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല, അത് നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഇനിയും വലിയ അലയൊലികൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ ബാക്കിവെക്കുകയാണ്.