ആരണ്യക്

കാട് വെട്ടിത്തെളിക്കുമ്പോൾ നാം നശിപ്പിക്കുന്നത് കേവലം മരങ്ങളെ മാത്രമാണോ, അതോ ഒരു വലിയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ആത്മാവിനെയോ? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് ബിഭൂതിഭൂഷൺ ബന്ദോപാധ്യായയുടെ ‘Aranyak (Of the Forest)’.

കൽക്കത്തയിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ലബ്തുലിയ എന്ന വനപ്രദേശത്തേക്ക് സത്യചരൺ എത്തുമ്പോൾ, അവൻ കാണുന്നത് വെറും മരങ്ങളെയല്ല, മറിച്ച് നിഗൂഢതകൾ ഒളിപ്പിച്ച പ്രകൃതിയുടെ ഒരു വലിയ ഗ്രന്ഥത്തെയാണ്. [short pause] പുലർച്ചെ വനത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ഇലകളിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന ശബ്ദം, കാടിന്റെ ഗന്ധം, ചക്രവാളത്തിൽ തെളിയുന്ന മങ്ങിയ പ്രകാശം—ഇതൊക്കെയും സത്യചരണിൽ വലിയൊരു മാറ്റം വരുത്തുന്നു.

ഒരു രംഗം ഓർമ്മയിലുണ്ട്; സത്യചരൺ ഒരു ആദിവാസി വൃദ്ധനുമായി സംസാരിക്കുന്നു.
“ഈ കാട് നിങ്ങളുടേതാണോ?” സത്യചരൺ ചോദിക്കുന്നു.
വൃദ്ധൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകുന്നു: “അല്ല, ഞങ്ങൾ കാടിന്റേതാണ്. കാട് നിലനിൽക്കുമ്പോഴേ ഞങ്ങളും ഉള്ളൂ.”
ഈ വാക്കുകൾ സത്യചരണിന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു വാതിലാണ് തുറന്നത്. വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ കാടിനെ വെട്ടിനിരത്തുമ്പോൾ, താൻ തകർക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിനെ കൂടിയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ബിഭൂതിഭൂഷൺ ബന്ദോപാധ്യായയുടെ രചനയിലെ മാന്ത്രികത സത്യചരണിലൂടെ നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്നു. [sigh] “കാടിന്റെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു ഭാഷയുണ്ട്, അത് കേൾക്കാൻ ഹൃദയം കൊടുത്തു പഠിക്കണം” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ വനത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു. കാടും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ഈ സംഘർഷം, ആധുനികതയും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമാണ്.

സത്യചരൺ കാടിനോട് വിടപറയുമ്പോൾ, അത് കേവലമൊരു മടക്കയാത്രയല്ല. കാടിന്റെ വന്യസൗന്ദര്യത്തെ തകർക്കാൻ തനിക്ക് അവകാശമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അവനെ നയിക്കുന്നത്. [medium pause] കാടിന്റെ വിളി കേൾക്കാൻ, ആ നിഗൂഢമായ ലോകത്തിലേക്ക് സത്യചരണുമൊത്ത് യാത്ര ചെയ്യാൻ തയ്യാറാണോ? മനുഷ്യന്റെ അത്യാഗ്രഹങ്ങൾക്കിടയിലും ഇന്നും ബാക്കിയുള്ള ആ പച്ചപ്പിന്റെ കഥ, ‘Aranyak (Of the Forest)’ നിങ്ങളോട് ഇനിയും സംസാരിക്കാനുണ്ട്.