ബെട്ടട ജീവ

ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്തുള്ളവനാണ് ഏറ്റവും ദരിദ്രൻ എന്ന് നമ്മൾ പറയാറുണ്ട്. എന്നാൽ, കാടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ, ഒരുപിടി മണ്ണിൽ സ്വന്തം അസ്തിത്വം കണ്ടെത്തുന്ന ഒരാൾക്ക് ദാരിദ്ര്യം എന്നത് വെറുമൊരു വാക്ക് മാത്രമാണ്. കെ. ശിവരാമ കാരന്തിന്റെ ‘Bettada Jeeva’ നമ്മോട് പറയുന്നത് അങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യന്റെ കഥയാണ്.

പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ, മരങ്ങളുടെ ഇലയനക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ ജീവിക്കുന്ന അപ്പണ്ണ എന്ന വൃദ്ധന്റെ ജീവിതം. അവിടെ കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ കാടിന്റെ ഗന്ധമുണ്ട്, ആ ഗന്ധത്തിൽ മണ്ണിന്റെയും പഴയകാലത്തിന്റെയും ഒരു നനവുണ്ട്. [short pause] അപ്പണ്ണയുടെ അടുക്കളയിൽ മൺകലത്തിൽ തിളയ്ക്കുന്ന കഞ്ഞിയുടെ മണവും, ജനലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചവും ആ വീട്ടിലെ ഓരോ തരിയിലും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.

കാരന്ത് ഈ കഥയിൽ ഒരു അവിസ്മരണീയമായ സംഭാഷണം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. മാറുന്ന ലോകത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്ന യുവാവിനോട് അപ്പണ്ണ പറയുന്നു: “കാട് നമ്മളെ പോറ്റുന്നത് നമ്മൾ അതിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്. എന്നാൽ നഗരങ്ങളിൽ നിന്ന് വരുന്നവർക്ക് കാട് ഒരു വിഭവമാണ്, നമുക്ക് അതൊരു അമ്മയാണ്.” [medium pause] അപ്പണ്ണയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പേടിയുണ്ട്; താൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ഈ മണ്ണ്, ഈ മരങ്ങൾ, ഒടുവിൽ യന്ത്രങ്ങളുടെ ഇരമ്പലിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുമോ എന്ന ഭയം.

ഈ പുസ്തകം വെറുമൊരു കഥയല്ല; അത് മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള അറ്റുപോകാത്ത ബന്ധത്തിന്റെ ഒരു സാക്ഷ്യപത്രമാണ്. വികസനം എന്ന പേരിൽ നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന മൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് കാരന്ത് വളരെ കൃത്യമായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്; വായനക്കാരനെ കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയുന്നു. “കാട് ഒരിക്കലും മരിക്കുന്നില്ല, അത് തന്റെ മക്കൾക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയാണ്” എന്ന് കാരന്ത് എഴുതുമ്പോൾ, നമ്മൾ പോലും അറിയാതെ ആ മലനിരകളിലെ തണുപ്പും നിശബ്ദതയും അനുഭവിക്കുന്നു.

[sigh] കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങൾക്കിടയിലും വേരുകൾ പിഴുതെറിയപ്പെടാത്ത ഒരു മനുഷ്യന്റെ മനക്കരുത്താണ് ‘Bettada Jeeva’. പാരമ്പര്യവും ആധുനികതയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ അപ്പണ്ണ വിജയിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ കാട് തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ ഏറ്റെടുക്കുകയാണോ? ഉത്തരം തേടാൻ, ഈ വനയാത്രയിൽ നിങ്ങൾ തീർച്ചയായും പങ്കുചേരണം. ഒരുപക്ഷേ, ഈ പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ നിങ്ങളും നിങ്ങളെത്തന്നെ കാടിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി കാണും.