ಮಹಾಭೋಜ (ದಿ ಗ್ರೇಟ್ ಫೀಸ್ಟ್)

ಒಂದು ಹತ್ಯೆಯು ಕೇವಲ ಸಾವು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ಅಧಿಕಾರದ ದಾಹವನ್ನು ತಣಿಸುವ ಭೋಜನದ ತಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಬದಲಾದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಆಕ್ರೋಶ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕತೆ—ಇದುವೇ “Mahabhoj” ಕಾದಂಬರಿಯ ತಿರುಳು. ದಲಿತ ಯುವಕ ಸುಖಾನ ಶವವು ನಿರ್ಮಾಣ ಹಂತದ ಕಟ್ಟಡವೊಂದರ ಬಳಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಗ, ಆ ವಾತಾವರಣವು ಸುಟ್ಟುಹೋಗುವ ಬಿಸಿಲಿನ ಬೇಗೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಮಸಿಯಿಂದ ಕಪ್ಪಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.

ಮನ್ನು ಭಂಡಾರಿಯವರು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ರಂಗಮಂಚದ ಅಸಲಿ ಮುಖವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ. ಸುಖಾನ ಸಾವು ಒಂದು ಘಟನೆ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಆಟವಾಡುವ ‘ದಾ ಸಾಹೇಬ್’ನಂತಹ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ದಾಳ. ಅಲ್ಲಿನ ದೃಶ್ಯವೊಂದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ತೂರಿಬರುತ್ತಿರುವ ಮಸುಕಾದ ಬೆಳಕು, ಕಡತಗಳ ಮೇಲಿನ ದಪ್ಪನೆಯ ಧೂಳು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿರುವ ಹಳೆಯ ಕಾಗದಗಳ ವಾಸನೆ. ಅಧಿಕಾರದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ದಾ ಸಾಹೇಬ್, ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ಹೊದ್ದು, ಹತ್ಯೆಯ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿರುಚಬೇಕೆಂದು ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಶೂನ್ಯತೆ ಮನುಷ್ಯನ ನೈತಿಕ ಪತನವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

“ನಮಗೆ ಸತ್ಯ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಅನುಕಂಪವನ್ನು ಮತಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ತಂತ್ರ” ಎನ್ನುವ ಧ್ವನಿ ಆ ಕಚೇರಿಯ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹತ್ಯೆಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಲಿ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಬಗೆಗಿನ ದಾರುಣ ವಾಸ್ತವ. [sigh] ಮನ್ನು ಭಂಡಾರಿಯವರ ಭಾಷೆ ಚಾಕುಯಂತೆ ಮೊನಚಾದದ್ದು. “ಸತ್ಯವು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತುವ ಮುನ್ನವೇ, ರಾಜಕೀಯದ ಚರಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಳೆತುಹೋಗುತ್ತದೆ” ಎಂಬ ಸಾಲು ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕರಾಳತೆಯನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯು ಸಮಾಜದ ಮುಖವಾಡಗಳನ್ನು ಕಳಚಿ, ಅಧಿಕಾರದ ದಲ್ಲಾಳಿಗಳು ಹೇಗೆ ಬಡವರ ಬದುಕನ್ನು ತಮ್ಮ ದಾಳಗಳನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅತೀವವಾದ ನಿಷ್ಠುರತೆಯಿಂದ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಕಥೆಯು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಂತೆ, ಅಸಹಾಯಕಳಾದ ಜೋಗ್ನಿ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವು ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ತೀವ್ರವಾದ ತುಡಿತವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವವರ ಧ್ವನಿ ಈ ರಾಜಕೀಯ ಮಹಾಭೋಜನದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಹೋಗುವುದೇ? ಅಥವಾ ಸುಪ್ತವಾಗಿರುವ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಆಕ್ರೋಶವು ಅಗ್ನಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುವುದೇ? ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸಲೇಬೇಕು.