ಪರ್ವ

ಎಸ್.ಎಲ್. ಭೈರಪ್ಪನವರು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಭಾರತೀಯ ಪುರಾಣಗಳ ಆಳವನ್ನು ಮಥಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು: ಮಹಾಭಾರತದ ಪಾತ್ರಗಳು ಅತಿಮಾನುಷರೇ ಅಥವಾ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ರಕ್ತಮಾಂಸಗಳ ಮನುಷ್ಯರೇ? ಅವರು ಈ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಮರುಸೃಷ್ಟಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದು ಕೇವಲ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ತೆರೆದಿಡಲು. ಹಾಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ “Parva”.

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಆತ್ಮವಿರುವುದು ಯುದ್ಧದ ಘೋಷಣೆಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ದ್ರೌಪದಿಯ ಮೌನದಲ್ಲಿ. ಸಭೆಯ ನಡುವೆ ಆಕೆ ಅನುಭವಿಸುವ ಅವಮಾನದ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. [short pause] ಹಸ್ತಿನಾವತಿಯ ಆ ದರ್ಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆಯ ದೀಪಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿವೆ, ವಾತಾವರಣವೆಲ್ಲವೂ ರಾಜಕೀಯದ ಹೊಗೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಕೌರವರು ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಪಾಂಡವರು ಕಲ್ಲಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದು ದ್ರೌಪದಿಯ ಆಂತರ್ಯದ ಮಾತು ಹೀಗಿರುತ್ತದೆ: “ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುವವರಾರು? ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟ ಗಂಡಂದಿರ ಮೌನವು, ಶತ್ರುಗಳ ಅಟ್ಟಹಾಸಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನೋವುಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದೆ.”

ಭೈರಪ್ಪನವರ ಬರಹಗಾರಿಕೆಯ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಅವರು ಪಾತ್ರಗಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಭೀಷ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಕೃಷ್ಣ, ನಾನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ನನ್ನ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ಇಂದು ಈ ವಿನಾಶವನ್ನು ನೋಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆಯಲ್ಲ!” ಅದಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣನ ಉತ್ತರ: “ಧರ್ಮ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ತ ನಿಯಮವಲ್ಲ ಭೀಷ್ಮ, ಅದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗುವ ಜೀವಂತ ಸತ್ಯ.” [medium pause]

“Parva” ಕೇವಲ ಪುರಾಣವಲ್ಲ; ಇದು ಅಧಿಕಾರ, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸೋಲುಗಳ ದರ್ಶನ. ಇದು ಹೇಳುವ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ—ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳ ಕೈದಿಗಳು, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಇತಿಹಾಸ ಬರೆಯುವುದು ಬದುಕಿ ಉಳಿದವರಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರು ಮಾತ್ರ.

ಲೇಖಕರು ಇಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಿರುವ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ. ಅವರ ಸಾಲುಗಳು ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಅತೀವ ಆಳದ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುವ “Parva”, ಓದುಗನನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಾನವತೆಯ ಮೌಲ್ಯಗಳತ್ತ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ರಾಜ್ಯವಲ್ಲ, ಕೇವಲ ನಾವು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ಸತ್ಯದ ದರ್ಶನ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. [sigh] ಈ ಮಹಾನ್ ಕೃತಿಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ನೀವು ತೆರೆದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಉತ್ತರಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೌನವಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.