ಪರಿಣೀತಾ

ಒಂದು ವೇಳೆ ನೀವು ಪ್ರೀತಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು, ನಿಮ್ಮ ಮೌನವನ್ನೇ ಅಹಂಕಾರವೆಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ದೂರ ಸರಿದುಬಿಟ್ಟರೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ಕೇವಲ ಒಂದು ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆ, ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದರೆ?

ಶರತ್‌ಚಂದ್ರ ಚಟ್ಟೋಪಾಧ್ಯಾಯ ಅವರ ‘Parineeta’ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಘರ್ಷದ ಒಂದು ಮಹಾಕಾವ್ಯ. ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದ ಬಂಗಾಳದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಅನಾಥೆಯಾದ ಲಲಿತಾ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕುಟುಂಬದ ಶೇಖರ್ ನಡುವಿನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬಂಧವನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

[medium pause]

ಒಂದು ಸಂಜೆ, ತೈಲ ದೀಪದ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಲಲಿತಾ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮತ್ತು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಘಮಲು ತುಂಬಿದೆ. ಶೇಖರ್ ಅವಳ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅತೀವ ಅತೃಪ್ತಿ.

ಶೇಖರ್ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾನೆ: “ನನ್ನನ್ನು ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ನಿನಗೆ ಬಂತೇ?”
ಅದಕ್ಕೆ ಲಲಿತಾ ಅಷ್ಟೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಆದರೆ ದೃಢವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೆ: “ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ ಶೇಖರ್, ಅದನ್ನು ನೀವು ಮರೆತಿದ್ದೀರಿ.”

ಇಲ್ಲಿ ಶೇಖರ್‌ನ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಲಲಿತಾಳ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ, ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ತನ್ನದೇ ಆದ ಅಹಂಕಾರ ಅವನನ್ನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಂತೆ ತಡೆಯುತ್ತವೆ. ಲಲಿತಾಳ ಮೌನದ ಹಿಂದಿರುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯುವಲ್ಲಿ ಶೇಖರ್ ಸೋಲುತ್ತಾನೆ. [short pause] ಶರತ್‌ಚಂದ್ರ ಚಟ್ಟೋಪಾಧ್ಯಾಯ ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತರ್ಕ ಹುಡುಕುವುದು, ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಹುಡುಕಿದಂತೆ.” ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ಸಹಜವೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿ ಪಾತ್ರವೂ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತದೆ.