ધ પોસ્ટમેન ઓલ્વેઝ રિંગ્સ ટ્વાઇસ

ફ્રેન્ક ચેમ્બર્સ એક રઝળપાટ કરતો મુસાફર છે, જેના માટે દુનિયા માત્ર એક રસ્તો છે જે ક્યાંય જઈને પૂરો થતો નથી. તે એક નાનકડા રસ્તા પર આવેલા ‘ટ્વિન ઓક્સ ટાવર્ન’ નામના ડાઇનરમાં આવી પહોંચે છે અને ત્યાં તેને કોરા મળે છે. કોરા—એક એવી સ્ત્રી જેની આંખોમાં નિરાશા અને સળગતી મહત્વાકાંક્ષાનું અજીબ મિશ્રણ છે. ફ્રેન્કને પહેલી જ નજરમાં સમજાય છે કે આ સ્ત્રી સાથેનું જોડાણ તેને કાં તો જીતાડશે અથવા તો કાયમ માટે ખતમ કરી નાખશે.

જેમ્સ એમ. કેઇન દ્વારા લિખિત “The Postman Always Rings Twice” કોઈ સામાન્ય અપરાધ કથા નથી. આ એક એવી વાર્તા છે જેમાં વાસના અને લોભ એક ભયાનક ભૂલ બનીને વ્યક્તિના ગળામાં ફાંસો બનીને લટકી જાય છે. તે એક દ્રશ્ય યાદ કરો જ્યાં ડાઇનરમાં રસોડાની અંદરની ગરમી અને બહારની સડક પરની શાંતિ વચ્ચે ફ્રેન્ક અને કોરા પોતાના પતિને મારવાનો ઘાતક પ્લાન બનાવે છે. ડાઇનરમાં શેકાતા માંસની સુગંધ અને હવાના ભારેપણામાં એક ઝેરીલો કરાર લખાઈ રહ્યો છે.

ત્યાં એક દ્રશ્ય છે જે ક્યારેય વિસરાતું નથી. કોરા ફ્રેન્કને પૂછે છે, “શું તું ખરેખર મને અહીંથી બહાર લઈ જઈ શકીશ?” ફ્રેન્ક જવાબ આપે છે, “જો આપણે આ રસ્તો પાર કરી લીધો, તો દુનિયા આપણી હશે.” આ સંવાદમાં છુપાયેલો ભય અને આશા એ જ આ પુસ્તકનો જીવ છે.

જેમ્સ એમ. કેઇન આ વાર્તા દ્વારા એક કઠોર સત્ય કહે છે: સમાજમાં આપણે ગમે તેટલા હોશિયાર બનીએ, પણ આપણા કરેલા કર્મોનો જવાબ તો આપવો જ પડે છે. નસીબ એક એવો ટપાલી છે જે ક્યારેય ભૂલતો નથી, તે હંમેશા બીજી વાર રિંગ વગાડવા પાછો આવે છે. [sigh] તેમની લખવાની શૈલી એટલી સચોટ છે કે જાણે તમે પોતે જ એ કાતિલ રસ્તા પર ગાડી હંકારી રહ્યા હોવ. તે લખે છે, “અમે એવા રસ્તા પર હતા જ્યાંથી પાછા ફરવાનો કોઈ રસ્તો નહોતો, છતાં અમને લાગતું હતું કે અમે કશુંક જીતી રહ્યા છીએ.”

શું ફ્રેન્ક અને કોરા પોતાની જિદ અને આકર્ષણની કેદમાંથી મુક્ત થઈ શકશે? કે પછી આ અફેર તેમના વિનાશનું કારણ બનશે? આ સવાલનો જવાબ શોધવા માટે “The Postman Always Rings Twice” વાંચવું જ રહ્યું.