ಆರಣ್ಯಕ (ಅರಣ್ಯದ)

ಈ ಕಥೆಯು ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬಿಭೂತಿಭೂಷಣ ಬಂಡೋಪಾಧ್ಯಾಯರ ‘Aranyak (Of the Forest)’ ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಕಾಡಿನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ಒಂದು ಅನುಭವ.

ಸತ್ಯಚರಣ್ ಎಂಬ ಯುವಕ ನಗರದ ಗದ್ದಲದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ಬಿಹಾರದ ದಟ್ಟಾರಣ್ಯವಾದ ಲಾಬ್ಟುಲಿಯಾದ ನಿರ್ವಹಣಾ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಲಿಡುತ್ತಾನೆ. [short pause] ಅಲ್ಲಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯವು ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಚಿನ್ನದ ದೂಳಿನಂತೆ ಸುರಿಯುತ್ತದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳ ಪರಿಮಳ ಮತ್ತು ಅನಿವಾರ್ಯ ಮೌನ ಆವರಿಸಿದೆ. ಆ ಕಾಡು ಕೇವಲ ಮರಗಳ ಸಮೂಹವಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಜೀವಂತ ಜಗತ್ತು. ಸತ್ಯಚರಣ್ ಅಲ್ಲಿನ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದವರೊಂದಿಗೆ, ದಾರಿಹೋಕ ಸಾಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುತ್ತಾ, ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಮನುಷ್ಯನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಗುರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಮುದುಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಸತ್ಯಚರಣನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ಬಾಬಾ, ಈ ಕಾಡನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬೇಡ. ಇದು ನಮಗೆ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ಕೊಡುಗೆ.” ಸತ್ಯಚರಣನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆತಂಕದ ತುಮುಲ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. [sigh] ತನ್ನ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಡನ್ನು ಕಡಿಯುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಒಂದು ಕಡೆ, ಆ ಕಾಡಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತ ಜನರ ಬದುಕು ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ.

ಈ ಕೃತಿಯು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾಡುವ ವಿನಾಶದ ಕರಾಳ ಮುಖವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬಿಭೂತಿಭೂಷಣರ ಲೇಖನಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, “ಕಾಡಿನ ಮೌನವು ಅದೆಷ್ಟು ಆಳವಾದದ್ದು ಎಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಹೃದಯಬಡಿತವನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.” ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಕ್ಯವೂ ಕಾವ್ಯದಂತೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. [medium pause]

ಕೊನೆಗೆ ಸತ್ಯಚರಣ್ ಏನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ? ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ಪ್ರಕೃತಿಯ ರಕ್ಷಕನಾಗುತ್ತಾನೋ? ಅವನ ನಿರ್ಗಮನವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಉದ್ಯೋಗದ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಅವನ ಅಂತರಂಗದ ಮರುಹುಟ್ಟು. ಲಾಬ್ಟುಲಿಯಾದ ಆ ಅರಣ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು, ಅಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಮತ್ತು ಸತ್ಯಚರಣನ ಮೌನವಾದ ಸಂಘರ್ಷ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಬಂಧದ ಈ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯಲು, ನೀವು ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಲೇಬೇಕು.