ஆரண்யக் (காட்டின்)

பிபூதிபூஷண் பந்தோபாத்யாயவின் ‘Aranyak (Of the Forest)’ நாவல், உண்மையில் அவர் பீகாரின் அடர்ந்த காடுகளில் வாழ்ந்த தனது சொந்த அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டது என்பது பலருக்குத் தெரியாத ஒரு சுவாரஸ்யமான உண்மை. காகிதத்தில் எழுதப்பட்ட வார்த்தைகள் அல்ல இவை; காட்டின் ஈரமான மண்ணின் வாசனை.

கதை இதுதான்: நகரத்து வாழ்க்கையை வெறுக்கும் சத்யசரன், லப்தூலியா என்ற அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிக்கு நில நிர்வாகியாகச் செல்கிறான். அங்கே, பிரம்மாண்டமான மரம் செடி கொடிகள், பழங்குடியின மக்களின் எளிய வாழ்க்கை, மற்றும் அடர்ந்த இருளில் உறங்கும் மர்மங்கள் அவனை வரவேற்கின்றன. அவன் காட்டை நிர்வகிக்கச் செல்கிறான், ஆனால் காடு அவனை நிர்வகிக்கத் தொடங்குகிறது. [short pause]

அவனுக்கும் பழங்குடியினத் தலைவருக்கும் இடையே நடக்கும் அந்த உரையாடலை என்னால் மறக்கவே முடியாது. சத்யசரன் கேட்கிறான், “இந்தக் காடு அழிந்தால் என்னவாகும்?” அதற்கு அவர் ஒரு விசித்திரமான புன்னகையுடன் கூறுகிறார், “மரம் கீழே விழுந்தால், அது தானாகவே மீண்டும் எழுந்து கொள்ளும். ஆனால் மனிதன் அந்த இடத்தைக் கைப்பற்றினால், அங்கே எஞ்சியிருப்பது வெறுமை மட்டும்தான்.” [sigh]

சத்யசரணின் உள்மனம் ஒரு போராட்டத்தை எதிர்கொள்கிறது. அவன் ஒரு மேலாளர், அவன் நிலத்தை மேம்படுத்த வேண்டும், காட்டை அழிக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த ஒவ்வொரு மரம் வெட்டப்படும் சத்தமும், அவனது ஆன்மாவின் ஒரு பகுதியைச் சிதைக்கிறது. மனித நாகரிகத்தின் ‘வளர்ச்சி’ என்ற பெயரில் இயற்கை அழிக்கப்படுவதை அவன் வேதனையோடு பார்க்கிறான்.

பிபூதிபூஷண் பந்தோபாத்யாயவின் எழுத்தாற்றல் மிகச்சிறப்பானது. அவர் ஒரு இடத்தில் இப்படி எழுதுகிறார்: “காட்டின் நிசப்தம் என்பது வெறுமையானது அல்ல, அது ஒரு பெரும் ரகசியத்தைச் சொல்லத் துடிக்கும் உயிர்.” [medium pause]

இந்த நாவல் சொல்லும் ஆழமான பாடம் இதுதான்: அதிகாரம், பணம் மற்றும் வளர்ச்சி ஆகியவற்றிற்குப் பின்னால் ஓடும் மனிதன், இயற்கையோடு கொண்ட உறவை முறித்துக்கொள்வதன் மூலம் உண்மையில் தன்னைத்தானே அழித்துக் கொள்கிறான். இது வெறும் ஒரு காட்டின் கதை அல்ல; தொலைந்து போன மனித நேயத்தைத் தேடும் பயணம்.