ഫണിയമ്മ

ഈ കഥയുടെ അവസാനത്തിലെത്തുമ്പോൾ, ഒരു സ്ത്രീയുടെ ത്യാഗത്തെക്കുറിച്ചും അതിജീവനത്തെക്കുറിച്ചും നിങ്ങൾ ഇതുവരെ വെച്ചുപുലർത്തിയിരുന്ന എല്ലാ ധാരണകളും പാടെ മാറ്റിമറിക്കപ്പെടും. എം.കെ. ഇന്ദിരയുടെ “Phaniyamma” എന്ന നോവൽ, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലെ കർണാടകയിലെ ഒരു ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികളിലേക്ക് നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു.

ബാല്യത്തിൽത്തന്നെ വിധവയാകാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതമാണ് ഇവിടെ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. വെളുത്ത വസ്ത്രത്തിന്റെ നിറം മങ്ങിയ മടുപ്പും, മുണ്ഡനം ചെയ്ത തലയുടെ ശൂന്യതയും, സമൂഹത്തിന്റെ കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങളും അവളിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്ന മുറിവുകൾ ചെറുതല്ല. എന്നാൽ, ആ മുറിവുകൾക്ക് മുകളിൽ അവൾ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന കരുത്ത് അത്ഭുതകരമാണ്.

എനിക്ക് ഇന്നും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു സന്ദർഭമുണ്ട്. അന്ന് വീടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം അത്യന്തം ഗൗരവമുള്ളതായിരുന്നു. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ പ്രകാശത്തിൽ, ചുമരിലെ വിള്ളലുകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റിനെ വകവെക്കാതെ, തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരോട് അവൾ ശാന്തമായി സംസാരിക്കുന്നു.

“വിധിയാണെന്ന് കരുതി ഇനിയും എത്രകാലം തലകുനിച്ചു നിൽക്കും?” – ഫണിയമ്മയുടെ ആ ചോദ്യം കേവലം വാക്കുകളല്ല, മറിച്ച് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഒരു വിപ്ലവമാണ്.

എം.കെ. ഇന്ദിരയുടെ രചനാവൈഭവം ഇവിടെ പ്രകടമാണ്. “അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ വറ്റിയ കാടുപോലെ ഒരു മൗനം തളംകെട്ടി നിന്നു” എന്ന് എഴുതുമ്പോൾ, ആ വരികൾ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ തറയ്ക്കുന്നു. ഈ നോവൽ കേവലം ഒരു സ്ത്രീയുടെ കഥയല്ല; അത് അധികാരത്തിന്റെ അസ്തിവാരങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന, സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ നിർവചനങ്ങൾ തേടുന്ന ഒരു പ്രയാണമാണ്.

മരണത്തെപ്പോലും ഭയക്കാതെ, നിശബ്ദമായ വിപ്ലവത്തിലൂടെ മറ്റുള്ളവർക്ക് ആശ്വാസമായി മാറുന്ന ഫണിയമ്മ എന്ന സ്ത്രീ, ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്കും വലിയൊരു പാഠമാണ്. [sigh] അധികാരത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ നിൽക്കുന്ന പുരുഷകേന്ദ്രീകൃത സമൂഹത്തോട്, ഒരു സ്ത്രീ എങ്ങനെയാണ് തന്റെ അന്തസ്സ് വീണ്ടെടുക്കുന്നതെന്ന് ഈ പുസ്തകം വരച്ചുകാട്ടുന്നു.