അസുരവിത്ത്

മലയാളിയുടെ ആത്മസംഘർഷങ്ങളുടെയും തറവാട്ടു മഹത്വങ്ങളുടെ തകർച്ചയുടെയും നേർചിത്രമാണ് “Asuravithu”. അധികാരവും പാരമ്പര്യവും ഒരു മനുഷ്യനെ എങ്ങനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുവെന്ന് ഇത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായി ആവിഷ്കരിച്ച മറ്റൊരു കൃതിയില്ലെന്ന് നിസംശയം പറയാം.

എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ എഴുതിയ “Asuravithu” കേവലമൊരു നോവലല്ല; അതൊരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ വിങ്ങലാണ്. ഗോവിന്ദൻകുട്ടി എന്ന നായർ യുവാവിന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ, തറവാട് എന്ന വിശുദ്ധ സങ്കല്പം അഹങ്കാരത്തിന്റെയും തകർച്ചയുടെയും പ്രതീകമായി മാറുന്നത് ഇവിടെ കാണാം.

ഒരു രംഗം ഓർക്കുക. ഇരുൾ വീണ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത്, എണ്ണ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഗോവിന്ദൻകുട്ടി ഇരിക്കുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ പഴയ തറവാടിന്റെ പൂപ്പൽ മണവും മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ നേരിയ ഗന്ധവുമുണ്ട്. പുറത്ത് മഴയുടെ ഇരമ്പൽ. അപ്പോഴാണ് അയാൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടുന്നത്, താൻ പേറുന്ന ഈ കുലം തന്നെ എങ്ങനെയാണ് പുറംലോകത്ത് നിന്ന് ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നതെന്ന്.

ഓർമ്മയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു സംഭാഷണമുണ്ട്. ഗോവിന്ദൻകുട്ടി ചോദിക്കുന്നു: “എന്താണ് ഈ പാരമ്പര്യം? വിശക്കുന്ന വയറിന്റെ മുമ്പിൽ ഇതിനൊക്കെ എന്ത് പ്രസക്തിയാണുള്ളത്?” [short pause] മറുപടിയായി അമ്മാവൻ പരിഹാസത്തോടെ പറയുന്നു, “പാരമ്പര്യം നിന്റെ ചോരയിലാണ് കുട്ടാ, അത് വിറ്റ് ആർക്കും ഒന്നിനും കഴിയില്ല.”

ഗോവിന്ദൻകുട്ടിയുടെ മനസ്സിലെ ആത്മഗതങ്ങൾ നമ്മെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കും. തനിക്ക് ലഭിച്ച വിലാസം അയാളെ തടവുകാരനാക്കുന്നു. സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം തേടിയുള്ള അവന്റെ യാത്ര, അധികാരം എങ്ങനെ മനുഷ്യനെ ഒരു രാക്ഷസനാക്കുന്നു എന്നതിന്റെ നേർചിത്രമാണ്. [medium pause]

എം.ടി.യുടെ ഭാഷാശൈലി വല്ലാത്തൊരു മാന്ത്രികതയാണ്. അദ്ദേഹം കുറിക്കുന്നു: “കാലം തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഒരു കറുത്ത തുണി വിരിച്ചു വെച്ചിരുന്നു, അതിൽ അപ്പൂപ്പന്റെ കാലത്തെ ഓർമ്മകൾക്ക് ചീഞ്ഞ മണമായിരുന്നു.” എന്തൊരു അസാധാരണമായ വരിയാണത്! [sigh]