ಇನ್ನಲೆ

ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಬರುವ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆ. ಹೊರಗೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆ, ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕೂಗು ಮತ್ತು ಬಡತನದ ನರಕಯಾತನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಗೋಡೆಯ ಆಚೆಗಿದೆ. ದೀಪದ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಆ മനുഷ്യನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಳೆಯ ಆಸೆ ಸತ್ತೇ ಹೋಗಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಬಡತನದ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ‘Innale (Yesterday)’ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕ್ರೂರ ವಾಸ್ತವ. [short pause]

ಪಿ. ಕೇಶವದೇವ್ ಅವರು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಈ ಜಗತ್ತು, ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಬರಿ ಬಡತನದ ಚಿತ್ರಣದಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಆಳದಲ್ಲಿ ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ನೋವು ಎದೆಗೆ ಚುಚ್ಚಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶ ನನಗೆ ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ: ಹಸಿವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುವ ಮಗ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, “ನಾಳೆ ನಮಗೆ ಅನ್ನ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ?” ಅದಕ್ಕೆ ಆ ತಂದೆ, ತನ್ನ ದೈನ್ಯತೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತ್ತಾ ಹೇಳುವ ಮಾತು – “ನಾಳೆ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಬರಿ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಮಗು.” [medium pause]

ಕೇಶವದೇವ್ ಅವರ ಬರಹದ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಅವರು ಬಡವರ ಬದುಕು ಕೇವಲ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಲ್ಲ, ಅದು ಬೆವರು ಮತ್ತು ರಕ್ತದಿಂದ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಇತಿಹಾಸ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಮಾಜದ ಅಸಮಾನತೆಯ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಲೇಖನಿಯ ಮೂಲಕ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಭಾಷೆ ಎಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವೆಂದರೆ, ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, “ಬಡವನ ಪಾಲಿಗೆ ಬದುಕು ಒಂದು ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ನದಿಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ನಿಂತುಹೋದ ಕಾಲದ ವಿಷಾದ.” [sigh]

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿಜವಾದ ಸಾರವೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಆಕ್ರೋಶ. ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ದೌರ್ಜನ್ಯದ ನಡುವೆ ನಲುಗುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಕನಸುಗಳೇ ಈ ಕಥೆಯ ಜೀವಾಳ. ಕೇಶವದೇವ್ ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಹರಿಕಾರರಾಗಿ, ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಅಡಗಿರುವ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ – ನಿನ್ನೆಯ ಕರಾಳತೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಸಾಗುವ ಈ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು, ನಾಳೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಾಣುವುದೇ? ಅಥವಾ ಕತ್ತಲೆಯೇ ಶಾಶ್ವತವೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ನೀವು ‘Innale (Yesterday)’ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಓದಬೇಕು. ಆ ಮೌನ ಮತ್ತು ಆ ನೋವಿನ ಹಿಂದಿರುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೀವು ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು. [long pause]