பிஞ்சர்

ஒரு பெண்ணின் கண்ணியம் என்பது அவள் பிறந்த மண்ணைச் சார்ந்ததா, அல்லது அவள் நெஞ்சில் சுமக்கும் காயத்தைச் சார்ந்ததா? பிரிவினையின் நெருப்பாற்றில் கருகிப்போன ஒரு வாழ்வின் கேள்வியாக அமிர்தா பிரீதமின் “Pinjar (The Skeleton)” விளங்குகிறது.

புரோ ஒரு சராசரி இளம்பெண். ஒரு மாலை வேளையில், வீட்டின் வாசலில் ஈரமண் வாசம் வீச, சந்தோஷம் நிறைந்த அவளது உலகம் ரஷீத் என்பவனால் கடத்தப்படுகிறது. சிறைப்பட்ட பறவையாக அவள் மாறும் அந்த நொடியில், சுற்றிலும் இருள் சூழ்கிறது. அமிர்தா பிரீதம் எழுதுகிறார், “அவள் ஒரு எலும்புக்கூடு போல எஞ்சியிருந்தாள்; பெயர் புரோ, ஆனால் அடையாளமோ சிதைந்த ஒரு நிழல்.” [short pause]

எனக்கு மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. ரஷீத் அவளிடம் கேட்கிறான், “உனக்கு என்ன வேண்டும்?” அதற்கு புரோவின் கண்கள் சிவக்க, அவள் மௌனமாகத் தன் கடந்த காலத்தையும், தொலைந்துபோன காதலன் ராம்சந்தையும் நினைக்கிறாள். அந்த மௌனத்திற்குள் ஒரு பெண்ணின் ஒட்டுமொத்த துயரமும் அடங்கியிருக்கிறது. “நான் எங்கே செல்வேன்? என் குடும்பம் என்னை ஏற்பார்களா?” என்று அவள் உள்ளம் கதறுகிறது. அந்த வலி, பசி மற்றும் வன்முறையைத் தாண்டி, புரோ இறுதியில் ஒரு முடிவெடுக்கிறாள். அது தப்பித்தலோ அல்லது சரணடைதலோ அல்ல; அது சிதைந்த சமூகத்தில் ஒரு மனிதாபிமானச் சுடரை ஏற்றுவது.

இந்த நூலின் சாராம்சம் என்னவென்றால், சமூகம் பெண்களுக்கு இழைக்கும் அநீதி என்பது மதத்தையோ, எல்லையையோ கடந்தது என்பதுதான். வன்முறை ஒரு பெண்ணின் உடலை வேண்டுமானால் முடக்கலாம், ஆனால் அவளது ஆன்மாவின் மீட்சியை அது ஒருபோதும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது.

அமிர்தா பிரீதமின் எழுத்து ஒரு கத்தி போல கூர்மையானது, அதே சமயம் ஒரு தாயின் அன்பைப் போல மென்மையானது. அவர் பயன்படுத்தும் மொழியில் ஒரு கவித்துவமான வலி இருக்கிறது. அந்த வலிதான் வாசகனாகிய உங்களை, புரோவின் வாழ்வை உங்களது வாழ்வாகவே உணர வைக்கும். [sigh]

புரோ தன் குடும்பத்தை மீண்டும் சந்திக்கும் தருணத்தில், அவள் ஏன் திரும்பிப் போக மறுக்கிறாள்? பிரிவினையின் கோரத்தாண்டவத்தில் ஒரு பெண் தன் அடையாளத்தை எப்படித் தேடுகிறாள்? அந்த விடை, உங்கள் இதயத்தை உலுக்கப்போகும் அந்த முடிவு, “Pinjar (The Skeleton)” பக்கங்களில் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறது. வாசித்து முடிக்கும்போது, நீங்கள் வேறொரு மனிதராக மாறியிருப்பீர்கள்.