ಝುಲ್ತಾನ್

ಈ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟವನ್ನು ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯದ ಕುರಿತು ನೀವು ಇಂದಿನವರೆಗೆ ನಂಬಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರ ‘Jhultan’ ಕಾದಂಬರಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಹಳ್ಳಿಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಬೇಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ಒಂದು ಆತ್ಮದ ಆರ್ತನಾದ. ಜೀವಿ ಎಂಬ ಸ್ತ್ರೀ ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ, ಅವಳು ಅನುಭವಿಸುವ ಮೌನ ಮತ್ತು ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವ ಜೀವನವನ್ನು ಲೇಖಕರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಯ ಒಳಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬು ಕವಿದಿದೆ; ಒಲೆ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಸಣ್ಣ ಕಿಡಿಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಶೂನ್ಯತೆ ಎಲುಬಿನವರೆಗೆ ಚಳಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಠ್ಠಲನ ಅಸಡ್ಡೆ ಮತ್ತು ಅತ್ತೆಯ ಕಟು ಮಾತುಗಳು ಜೀವಿಗಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿರುವ ಅಂತರಾಳದ ಕಾರಾಗೃಹವನ್ನು ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ನನಗೆ ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ. ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯ ಕಾಲು ಮತ್ತೆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳಿದಾಗ, ಜೀವಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮಿನುಗುವ ಆ ಸಣ್ಣ ಆಶಾಕಿರಣ. ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ ಹೀಗಿದೆ:
ವಿಠ್ಠಲ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾನೆ, “ನಿನ್ನ ನಡೆ ನುಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಗಾ ಇರಲಿ, ಊರಿನವರು ಏನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ನಿನಗೆ ಅರಿವಿದೆಯೇ?”
ಜೀವಿ ಶಾಂತವಾಗಿ, ಆದರೆ ದೃಢವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೆ, “ನನ್ನ ಮೌನವೇ ನನ್ನ ಅಪರಾಧವಾಗಿದ್ದರೆ, ಮಾತನಾಡಲು ನನಗೇನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.” [ಸಣ್ಣ ವಿರಾಮ]

ಈ ಕಥೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಮರ್ಮವೆಂದರೆ, ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ತುಳಿಯುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು. [ಉಮ್] ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ತೀವ್ರತೆಯಿದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, “ನೋವು ಕೇವಲ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕಿನ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಉದುರುವ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಯಂತೆ.”

ಜೀವಿಯ ಒಳತೋಟಿ, ಭಯ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವಳು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಆ ದಿಟ್ಟ ನಿರ್ಧಾರ – ಇದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಭಯವನ್ನು ಮೀರಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬದುಕನ್ನು ತಾನೇ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಜೀವಿ ಹಾದಿ ತುಳಿಯುತ್ತಾಳಾ? ಅಥವಾ ಆ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಾಳಾ? ಆ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಲೇಬೇಕು.